حکم از کارافتادگی اش را داده اند و حالا بازنشسته نیرو های مسلح است. ساسان این طور می گوید: «رفتم کمیسیون تهران و با 94 درصد از کارافتادگی، بازنشسته ام کردند. مریم طالشی| پادگان 05 کرمان، نقطه شروع دوستی شان بود. کنارهم اسلحه دست گرفتند و مشق تیر کردند، پا کوبیدند، آزادباش شنیدند و به تنهای خسته شان کش و قوس دادند. باهم شوخی کردند و خندیدند و خیال کردند این دوره هم خاطره ای می شود لابد و سال ها بعد با هم خدمتی ها، همان دوستانی که قرار است تا ابد دوست بمانند، می نشینند و از آن روز ها می گویند و یاد ایام می کنند. هیچ کدام، اما فکر نمی کردند دوماه بعد، تلخ ترین خاطره برایشان رقم بخورد. مرگ، پایان دوستی شان شد. بچه های شیراز سوار اتوبوس شدند تا 10 روز مرخصی پایان آموزشی شان را بروند و بعدش راهی یگان شوند. اتوبوس فارس، آخرین اتوبوس بود که از پادگان حرکت می کرد. 60 سرباز سوار اتوبوس شدند. ماه رمضان بود. راننده ساعت هشت و نیم شب برای افطار نگه داشت. شام خوردند و دوباره سوار شدند. چند ساعت بعد اتوبوس در جاده نی ریز به دل دره رفته بود. ساعت یک و 12 دقیقه نیمه شب دوم تیر 1395. در این حادثه 16 سرباز کشته شدند و بقیه مصدوم. حالا 3 سال از حادثه تصادف اتوبوس سربازان می گذرد. این روز ها مرسوم شده که یاد وقایع را گرامی می دارند. با این حساب پس حالا وقتش است یادی کنیم از کشته شدگان و البته بازماندگان حادثه که گرچه جان به در برده اند، اما زخمی خورده اند که دیگر قابل التیام نیست. ساسان بیشترین صدمه را از حادثه دیده؛ البته بین مصدومان. کشته شدگان که عمرشان به باد رفت و روی حجله های شان آگهی ترحیم جوان ناکام خورد و داغ شان تا ابد بر دل عزیزان شان ماند. ساسان محمدی رتبه 300 دانشگاه شیراز می خواست بعد از سربازی ارشد بخواند و در رشته تحصیلی اش مشغول به کار شود. حالا، اما با 27 سال سن بازنشسته است. زمان حادثه 24 ساله بود و در این سه سال انگار 30 سال گذشته و انگار نه انگار که او همان پسر جوان با رؤیا های بزرگ است. حکم از کارافتادگی اش را داده اند و حالا بازنشسته نیرو های مسلح است. ساسان این طور می گوید: «رفتم کمیسیون تهران و با 94 درصد از کارافتادگی، بازنشسته ام کردند. تازه چهار، پنج مورد از مشکلاتم را لحاظ نکردند وگرنه درصد از کارافتادگی ام بالاتر از 100 می رفت. من پیوند عصب کتف انجام داده ام و با دوبار عمل جراحی، دستم هنوز از کتف بالا نمی آید. ریه ام هم 37 درصد افت تنفسی دارد. با این وضعیت بدنی اصلاً جایی نمی توانم شاغل شوم. چند جا مراجعه کردم، اما می گویند نمی توانی کار کنی و قبولم نکردند. با این احوال الان فقط یک حقوق بازنشستگی می گیرم که یک میلیون و 800 هزار تومان است. من توی 27 سالگی با مدرک مهندسی برق- قدرت که از دانشگاه دولتی دارم، الان باید این وضعیت را داشته باشم؟ حتی گفتم ادامه تحصیل بدهم و ارشد دانشگاه گرگان هم قبول شدم. بعد فکر کردم که خب سر کار که نمی توانم بروم، پرسیدم آیا مدرک تأثیری در افزایش حقوقم دارد، که گفتند نه، چون شاغل نبوده ای، هیچ تأثیری ندارد و حقوقت تغییری نمی کند. به خاطر همین هم از ادامه تحصیل منصرف شدم. بچه های دیگر را هم می دانم خیلی مشکلات داشتند. یکی شان که دو ماه توی کما بود و بعدش اصلاً نمی دانست چه کار باید بکند. از من راهنمایی می خواستند که چطور اقدام کنند. بعضی هایشان را اصلاً نگذاشتند بیایند تهران، یعنی نامه بهشان ندادند. تهران اگر کسی بیاید، کمیسیون می گوید حتماً 50 درصد به بالا باید از کارافتادگی داشته باشی که حقوق بهت تعلق بگیرد. دفترچه بیمه ارتش را هم می دهند برای کار های درمانی. روز های اول خیلی قول ها دادند، یکی اینکه، چون این اتفاق هنگام مأموریت برای ما افتاده بود، جانبازی بدهند یا اینکه گفتند تمام هزینه ها را پرداخت می کنند که البته یک بخشی از آن را بهمان پس دادند. دیه بچه هایی را که فوت کردند می دانم کامل داده اند. کسانی که سرپرست خانوار بودند البته مشمول حقوق هم می شدند که هیچ کدام چنین شرایطی نداشتند و فقط یکی شان زن داشت که می دانم خانواده اش پیگیر کارهایش بودند.» سربازان همه شان اهل شیراز و حومه بودند، همه غیر از محسن عطبی اصل که خرمشهری است. او هم جزو همان چند نفری است که شدت آسیب دیدگی اش به حدی بوده که مشمول حکم از کارافتادگی و بازنشستگی شده است. محسن، 27 ساله و دانش آموخته معماری. «من 5 تا از مهره های کمرم پلاتین شد، 30 درصد از کارافتادگی مثانه و 10 درصد ازکارافتادگی پای راست پیدا کردم و البته کلی جراحت دیگر هم برداشتم. کار های من بعد از 2 سال و نیم رفت و آمد و پیگیری، تمام شده است. من الان مستمری بگیر نیرو های مسلح هستم. از نظر جسمی هنوز درگیر همان مشکلاتی که بودم، هستم. الان هم مشغول همان کاری هستم که قبل از سربازی بودم. کارم آزاد است و از قبل مغازه داشتم، اما الان با شرایط جسمی که دارم، کار برایم خیلی سخت است. من نرم افزارکار گوشی و سیستم هستم و باید ساعت ها بنشینم پشت میز و همین شرایط را خیلی برایم سخت می کند، هرچه هم می گذرد بیشتر اذیت می شوم. شب و روز کمردرد های شدید دارم که گاهی واقعاً از تحملم خارج است. متأهل شدم و باید خرج خانواده را بدهم و با این شرایط خیلی برایم سخت است و امکان کار دیگری هم برایم وجود ندارد و اگر کار نکنم باید به همین مستمری کفایت کنم. واقعیت این است که ما دیگر سلامتمان را به دست نمی آوریم و تا آخر عمر این درد هست، حالا باید چه کار کنیم؟ فوقش مسکن بخوریم، اما بعضی بچه ها حتی نتوانستند همین مستمری را هم بگیرند.» حمید کوبرد فرد 31 ساله و دارای کارشناسی آی سی تی، موقع تصادف متأهل و دارای فرزند بوده، یک دختر کوچک که روز های سختی را به خاطر آسیب دیدگی پدرش گذرانده. او هم اکنون ساکن بندرعباس است. می پرسد این گفتگو ثمری دارد یا نه و من به او امید می دهم که داشته باشد. «من از ناحیه دست و کمر و صورت آسیب دیدم. دست راستم از ناحیه مچ جمع شد و 4 تا از مهره های کمرم شکست که همچنان درگیرش هستم. شکستگی بینی و پارگی صورت هم داشتم. اوایل یعنی بعد از حادثه، خیلی قول ها دادند و خوب استقبال شد از خواسته های سربازان، اما رفته رفته تمام قول ها فراموش شد و ما را در چرخه اداری انداختند درحالی که قرار بود به عنوان یک قضیه ویژه به مسأله ما نگاه شود، اما درست مثل یک تصادف معمولی با آن برخورد کردند. در واقع امتیاز خاصی ندادند. من برای معافیت از خدمتم معرفی شدم به کمیسیون عالی تهران که آنجا گفتند، چون تحصیلات داری، در نامه ما مشمول معافیت از خدمت نمی شوی. یک سری معافیت هایی دادند و ما رفتیم ادامه خدمت را انجام دادیم، اما همان کمیسیون نزدیک به 70 درصد از کارافتادگی به من داد علاوه بر آن گفتند از کارافتادگی که دادیم، طبق بند های آیین نامه شان شامل از کار افتادگی کلی نمی شود و با وجود این همه مشکلات جسمی که دارم، مشمول از کارافتادگی و مستمری بگیری نشدم. من همچنان درگیرم و اعتراض هم گذاشتم، ولی به نتیجه نرسیدم. آن زمان من کار خاصی نداشتم و الان در شرکت خصوصی مشغول به کار هستم و مشکلات جسمی واقعاً برایم آزاردهنده است. من 8 بار دستم را عمل کرده ام و حالا وقتی می خواهم چیزی بنویسم دچار مشکل می شوم و حتی ظاهر دستم کاملاً نشان می دهد مشکل دارم. مشتم اصلاً بسته نمی شود. در نشیمنگاه هم ضایعه عمیق داشتم که باعث شده برای نشستن طولانی مدت خیلی اذیت بشوم.» آن روزها، روز هایی که خبر تصادف اتوبوس سربازان را شنیدیم، آنقدر دلمان به درد آمد که جایی نبود حرف از این واقعه تلخ نباشد. هشتگ «سرباز وطن» زدیم و برای دل مادران داغ دیده اشکمان درآمد. همان روز ها بود که بعضی راننده ها پشت ماشین شان نوشتند برای سرباز رایگان. حالا، اما 3 سال از آن حادثه می گذرد و مثل خیلی اتفاقات دیگر، سربازان حادثه دیده هم فراموش شدند. یکی شان فیلمی فرستاده بود برایم از جشن پایان دوره، درست یک روز قبل از حادثه و من هنوز دلم نیامده فیلم را ببینم و حدس بزنم کدام شان بوده اند که فردایش ته دره برای همیشه خاموش شدند. منبع: روزنامه ایران