سایت استان کهگیلویه و بویراحمد در سری یادداشت هایی به مناسبت کنگره ملی شهدای کهگیلویه و بویراحمد و در پیشواز از این رویداد بزرگ، به مرور فرازی از زندگینامه، وصیت نامه و خاطرات شهدای بزرگ استان پرداخته است. در این نوشتار فرازی از زندگی نامه شهید «عین الله دهراب پور» به همراه دست نوشته ای از اینشان در رابطه با سیاست داخلی، سیاست خارجی و اصل ولایت فقیه آورده شده است. زندگینامه شهید عین الله دهراب پور در یکی از روزهای بهاری سال 1345 در سیاه چادر عشایری در حال کوچ و عزیمت به محل ییلاقی عشایری خود در منطقه آب نهر شهرستان بویراحمد پا به عرصه هستی گذاشت. این منطقه در دامنه های جنوبی کوه دنا، 15 کیلومتری شمال شرقی شهر یاسوج در مسیر قدیمی یاسوج به شیراز و جاده ی فعلی یاسوج به اقلید (قطعه ای از جاده طریق الرضا که پس از عبور از استان های یزد، فارس، خراسان جنوبی به مشهد مقدس ختم می گردد) قرار دارد و در دل خود چشمه ای زیبا و رؤیایی به نام آب نهر را جا داده است. دوسه ماهه بود که با لبخند ملیح و دست وپا زدن در گهواره سنتی که به دو چوب سیاه چادر بسته بود، نظر اهل خانواده و قوم وخویشان را به خود جلب کرده و با تکلم کودکانه اش که در این دوره طفولیت سه و چهارماهگی، خارق العاده به نظر می رسید، شگفتی و نشاط خانواده و قوم وخویشان را به ارمغان و همه آنان را به وجد آورده بود. بزرگترها توصیه داشتند این حالات شگفت را در این ایام طفولیت از دیگران پنهان دارند و بر اساس اعتقادشان با دعاهای ملاهای محلی که مزین به آیات قرآن بود و تعدادی مهره سبز رنگ آویزان به گهواره اش که معرف امداد اهل بیت بود او را چشم بندان کرده بودند. دوران کودکی عین الله تا پیش از رفتن به مدرسه به شکل زندگی عشایری و کوچرو سپری شد. او به همراه خانواده، بهار و تابستان ها را در دامنه های خوش آب وهوا و چشمه سار دنا و پاییز و زمستان ها را در چراگاه ها و مراتع گرمسیری جنوب غربی شهرستان گچساران، نزدیک به سواحل خلیج فارس گذارند. هفت سال اول کودکی اش با رفتارها و گفتارهایی منحصربه فرد، مبین و مؤید شخصیت نادر و والای ایشان بود. خلاق، پرتحرک، بی آزار، خوش زبان، باهوش، کمک کار پدر، دلسوز مادر و … به طوری که چراغ خانه با وجود ایشان روشنایی خاصی پیدا کرده بود. هفت ساله بود، همراه برادرش که در آن روزگار، معلم عشایری در شهرستان مرزی سردشت آذربایجان غربی بود، با ترک پدر و مادر و دیگر اعضاء خانواده به دیار غربت رفت و در آنجا مشغول به تحصیل شد، با توجه به نبوغ و استعداد سرشار و فوق العاده ای که از خود بروز داد، طی دو سال تحصیلی (مهرماه 1352 الی مهرماه 1354) پایه های اول تا چهارم را با استفاده از دستورالعمل جهش تحصیلی به اتمام رساند. در سال تحصیلی 1355-1354، پایه پنجم ابتدایی، آخرین پایه تحصیلی دوره ابتدایی خود را در حوزه امتحانی ماهیدشت کرمانشاه با کسب رتبه اول گذراند. زندگی در ماهیدشت کرمانشاه را همراه خواهرش از آموزگاران آن منطقه، برادرش راهنمای تعلیماتی مدارس عشایری استان کرمانشاه و شهید محمدرضا رستگار پسرخاله هم سن و سالش سپری نمود. دوران تحصیلی سه ساله دوره راهنمایی را نزد یکی از خواهران، در مدرسه آریوبرزن شهر یاسوج به پایان رساند. در هر سه سال با کسب امتیازات چشمگیر تحصیلی و به دست آوردن معدل های نزدیک به بیست به عنوان رتبه اول شهر یاسوج، هوش و استعداد شگرف، نظم و انضباط مثال زدنی و تلاش و پشتکار فراوان خود را به منصه ظهور رساند. دوستان و همکلاسی های این دورانش، او را نابغه می نامیدند، نابغه ای در ابعاد مختلف، از لحاظ اخلاقی و تعهد کم نظیر، از لحاظ علمی و آموزشی بی رقیب، از لحاظ هنری و ورزشی برجسته و… در سال 1358 پس از گذارندت دوران بسیار درخشان تحصیلات راهنمایی و کسب معدل 76/19 در سال سوم این دوره در کنکور دبیرستان دانشگاه شیراز شرکت و به عنوان رتبه اول استان کهگیلویه و بویراحمد پذیرفته شد. دبیرستان دانشگاه شیراز محل تحصیل نخبگان استان های جنوبی از جمله استان کهگیلویه و بویراحمد و فارس است و تاکنون اساتید، متخصصان و پزشکان عالی رتبه ای به مملکت عزیزمان تقدیم نموده که توانسته اند در بالاترین مدارج علمی، فرهنگی و سیاسی خدمات بسزایی به هم وطنانمان عرضه نمایند. حضور عین الله در این مرکز برجسته علمی و فرهنگی، دوره درخشش و شکوفایی استعداد خارق العاده اش در کلیه زمینه ها بود و علاوه بر موفقیت های چشمگیر علمی در تحولات فرهنگی اوایل پیروزی انقلاب اسلامی که آغاز درخشندگی و برازندگی این نظام مقدس و اصیل دینی بود نقش و تأثیر بسزایی در شهر شیراز داشت. در همین راستا به عنوان رابط مهمی بین دبیرستان دانشگاه و مسجد الرضای شیراز وارد فعالیت شد وجهت هدایت دینی و انقلابی جوانانی که از لحاظ علمی مراتب بالایی داشتند سر از پا نمی شناخت و نقش بسزا و قابل ملاحظه ای را ایفا نمود. مسجد الرضای شیراز تحت مدیریت و سرپرستی حضرت آیت الله سید علی اصغر دستغیب (تولیت فعلی آستان قدس حضرت شاهچراغ و نماینده اول مردم استان فارس در مجلس خبرگان رهبری) در آن زمان یکی از مهم ترین مراکز شکل گیری انجمن ها و تشکلات فرهنگی مذهبی شهرستان های استان فارس بود و نقش عین الله در این رابطه زبانزد دوستان، هم کلاسی ها، فعالین فرهنگی و خود آیت الله سید علی اصغر دستغیب بود. برگزاری مراسم هفتمین روز شهادت عین الله در مسجد الرضای شیراز توسط آیت الله سید علی اصغر دستغیب به همراه دوستان و یاران وفادار شهید با سخنرانی خود حضرت آیت الله مبین این موضوع بود. علاقه آیت الله سید علی اصغر دستغیب به عین الله آن قدر زیاد بود که در مراسم اربعین شهید، خود ایشان یک بار دیگر در مسجد صاحب الزمان یاسوج حضور پیدا کرده و اقدام به سخنرانی نمودند و در آن سخنرانی بیان فرمودند: شهید عین الله از شخصیت های بزرگ و از پرچم داران علمی و فرهنگی جامعه دانشگاهی ما بوده است. و اما فراتر از همه این ها آنچه فلسفه شخصیت غیرقابل توصیف شهید را بیان و آشکار می سازد، حضور و شرکت ایشان در دوران شکوهمند دفاع مقدس در جبهه های حق علیه باطل بوده است، حضوری منطقی و از روی مطالعه. وی زمانی تصمیم گرفت در جبهه حضور یابد که این حضور و شرکت در میادین جبهه و جنگ بر هر اموری در پشت جبهه اولویت داشت و با توجه به این تابلو که بفرموده امام (ره)، جنگ در رأس همه امور است، وارد این کارزار گردید. حضور عین الله در عملیات سرنوشت ساز بیت المقدس برای آزادسازی خرمشهر نقطه عطفی در زندگی پر از حماسه ایشان بود. از نکات قابل توجه در این زمینه، یادداشت برداری ایشان از روزهای پیش از عملیات تا بعد از عملیات در تقویمی است که از خود به یادگار، جا گذاشته است. این تقویم که مربوط به سال 1361 است ازیک طرف می تواند یکی از بهترین مستندات مربوط به دفاع مقدس باشد و از طرف دیگر فلسفه وجودی شهید عین الله را از جهات مختلف نشان می دهد؛ نظم و انضباط، تقوی و تعهد و هنرمندی و خلاقیت ایشان در این تقویم به خوبی نمایانگر است. عین الله در دومین مرحله از عملیات بیت المقدس، بشدت مجروح می شود و به نقل از یکی از همرزمان ایشان باآنکه شدت مجروحیتش، خطرآفرین بوده است ولی با گشاده رویی و بی آنکه کمترین اخم و تلخی ای در چهره اش نمایان باشد توصیه داشته دیگر مجروحان را با هلیکوپتر به پشت جبهه جهت مداوا و اعزام به بیمارستان های دور و نزدیک کشور منتقل نمایند و خودش از آخرین مجروحانی بوده که پس از انتقال با هلیکوپتر به اهواز و سپس با هواپیما به اصفهان منتقل و در بیمارستان شریعتی آن شهر بستری می گردد. قریب به سه هفته در این بیمارستان بستری شد و تحت چند عمل جراحی قرار گرفت و به دلیل نزدیک بودن بعضی از ترکش ها به نخاع و احتمال فلج شدن، قسمتی از عمل جراحی بر روی وی ناتمام ماند. پس از مرخص شدن از بیمارستان شریعتی اصفهان به یاسوج منتقل گردید و پس از دو ماه بستری شدن در منزل که تا حدودی بهبودی یافته بود با شروع سال تحصیلی به محل تحصیل خود دبیرستان دانشگاه شیراز برگشت اما پس از مدت کوتاهی از اواسط پاییز همان سال تحصیلی (62-61) دوباره به جبهه عزیمت نمود و تا اوایل اسفند سال 1361 در محور میانی جبهه ها از جنوب تا غرب در قالب واحد اطلاعات و عملیات گردان ها به منظور شناسایی و ضربه زدن به دشمن و هموار نمودن عملیات های ایذایی نیروهای خودی جهت تضعیف دشمن و زمینه سازی عملیات های بزرگ در راستای آزادسازی مناطق تصرف شده توسط دشمن، حضور و فعالیت چشمگیری داشت به طوری که به گفته بعضی از فرماندهان سپاه، با وجودی که بسیجی بود ولی با اتکا به هوش و ذکاوت سرشارش در طراحی بعضی از عملیات های بزرگ، نظرات سازنده ای داشت. در نیمه دوم اسفند 61 در آستانه تعطیلات عید نوروز، از جبهه برگشت و پس از یک هفته اقامت در یاسوج راهی شیراز شد. خانواده و قوم وخویشان هرچه اصرار داشتند ایام تعطیلات نزد آن ها بماند، قانع نشد؛ و دلیل و توجیه اش این بود که چون مدتی جبهه ها آرام و از تحرکات دشمن کاسته شده بود از فرصت استفاده کرده به مطالعه دروس بپردازد تا از امتحانات سال آخر دبیرستان و کنکور سراسری عقب نمانده باشد و بهترین فرصت و موقعیت همین تعطیلات نوروز در دبیرستان دانشگاه شیراز است تا در فضای آرام و خلوت مشغول مطالعه گردد و بدین ترتیب، ایام تعطیلات نوروز را در دبیرستان دانشگاه شیراز با مطالعه دروس و آمادگی جهت امتحانات نهایی و شرکت در کنکور سراسری سال 62 سپری نمود و در مدت دوسه ماهه تعطیلات نوروز تا برگزاری امتحانات نهایی و کنکور با کسب مدرک دیپلم علوم تجربی با بهترین معدل و پذیرش در رشته پزشکی در مقایسه با یکسال تحصیلی به نحو مطلوب از عهده برآمد؛ و همچنین به جهت سابقه عالی تحصیلی در همه دوران آموزشی ابتدایی، راهنمایی و دبیرستان، زمینه ادامه تحصیل وی در خارج از کشور (رومانی) فراهم گردید. با این توصیف، از همه این موقعیت ها گذشت و به تکه کلامی از وصیت نامه اش که مهمترین کنکور، کنکور خدا و بهترین دانشگاه، کربلاست جامه عمل پوشید و کرسی دانشگاه کربلا را با حضور در عملیات والفجر 2 و کسب درجه شهادت در نیمه روز 3 مرداد 1362 بر کرسی رشته پزشکی ترجیح داد و این موضوع را روشن ساخت و به اثبات رساند که شهادت انتخاب است نه اتفاق، انتخاب الله و قرب الی الله. روزهای آخر در یاسوج متفاوت از روزهای دیگر بود، هرچند همه روزهای او متفاوت بود از روزهای دیگران. با اهل خانواده زیاد می نشست و از قوم وخویشان زیاد سرکشی می نمود، نشستن ها و سرکشی نمودن های بر خواسته از معنویت، با چهره ای کاملاً بشاش و روحیه ای پر از نشاط، انگار که می دانست وقت سفر و جدایی از دنیا فرا رسیده است. برادر بزرگترش می گوید، آخرین وداع عین الله با خانواده از طریق مخابره تلگرافی از پادگان جلدیان آذربایجان غربی انجام گرفت، همان حوالی بود که در هفت و هشت سالگی طی مدت 2 سال، 4 پایه تحصیلی را گذراند، چقدر این زمان ها و مکان های خداوند دارای رمز و راز هستند. آخرین ایستگاه او در دنیا، نه از جنس دنیا، عملیات والفجر 2، قطعه کوچکی از عاشورا در حاج عمران کربلا این بار در تابستان 1362 شمسی، آنجا که ملائکیان رفت وآمد داشتند، هرکسی را جرئت و جسارت هم کاروان بودن حسین نبود. شرکت در کنکورش، مهمترین کنکور زندگی و قبولی در کنکورش، کسب کرسی دانشگاه کربلا بود. قبل از شهادتش همیشه از یکی یاد می کرد، سید نادر یوسفی از سادات امام زاده حسن یاسوج، دوست شفیق و یار وفادارش، همچون او نخبه بود و در عملیات رمضان یک سال قبل به شهادت رسیده بود، لحظه شماری می کرد تا به سید نادر پیوست. بعد از شهادتش، سه نفر از او زیاد یاد می کردند و فقدانش برای آن ها سخت، لحظه شماری کردند تا به او پیوستند. شهید محمدرضا رستگار، پسرخاله اش سه ماه بعد از او شهید غلامرضا افشون، پسرعمه اش هشت ماه بعد از او شهید علی فتاحی، دیگر پسرخاله اش دو سه سال بعد از او یاد و خاطره این شهید عزیز گرامی باد. دست نوشته ای از شهید دهراب پور در رابطه با سیاست داخلی و خارجی و اصل ولایت فقیه لازم به ذکر است، کنگره ملی شهدای کهگیلویه و بویراحمد یازدهم تا پانزدهم مهرماه 95 در یاسوج مرکز استان برگزار خواهد شد./کهکیلویه و بویراحمد