محمد ابراهیم پارسانژاد 63 سال پیش در جهرم به دنیا آمد. تک پسر خانواده که دلبسته موسیقی و هنر بود ولی سر از پزشکی دانشگاه تبریز درآورد و تبدیل به یکی از متخصصان سرشناس زنان و زایمان شد که حالا سال هاست در دانشگاه علوم پزشکی شیراز درس می دهد. شفا آنلاین: از سال 1365 تا اکنون، سیزده جایزه بین المللی ازجمله جایزه انجمن نازایی امریکا در سال 1996، چهار دوره برنده جایزه رویان، برنده جایزه برتر جراحان انجمن رازی،جایزه اول شکوفایی و نوآوری و جایزه انجمن نازایی خاورمیانه بوده است. به گزارش شفا آنلاین:به نقل از سپید او در مناقشه اخیر درباره استفاده سونوگرافی توسط متخصصان زنان مواضع جالبی دارد: ( بنده نه تنها مخالف سپردن این بخش به رادیولوژیست ها هستم بلکه برای این موضوع می جنگم، یک زمانی شما مشکل کلیه دارید یا مثلاً مشکل کیسه صفرا دارید که خارج از تخصص ما پزشکان زنان است و در این که سونوگرافی به کمک این بیماران می آید اصلاً بحثی نیست اما در حوزه تخصصی رشته زنان هرگز این بحث نباید به سمت متخصصین رادیولوژیست منحرف شود زیرا از صفرتا صد این ماجرا بر عهده متخصصان زنان هست و به اعتقاد من سونوگرافی به طور تخصصی برای این بخش به وجود آمده و حالا در بخش های دیگر اگر از این ابزار استفاده می شود الزاماً به این معنی نیست که ما نباید در این بخش ورود پیدا کنیم. ) من سال 1332 در جهرم به دنیا آمدم، دوران دبستان و دبیرستان در جهرم گذشت و در همان شهر هم فارغ التحصیل دوران متوسطه شدم، سال هایی که در کنار درس و مدرسه به موسیقی، سینما و تئاتر هم خیلی علاقه مند بودم. آن زمان شرایط برای اشتغال به این امور در جهرم مهیا بود؟ بله آنقدری که در جهرم استاد موسیقی وجود داشت در تهران نبود. چه سازی را دوست داشتید؟ هم ویولن و هم سنتور را دوست داشتم که نزد استاد حساس یاد گرفتم. بعد به تئاتر روی آوردم و کلا این موضوعات در کنار تحصیل کار فوق برنامه من در آن دوران بود. موسیقی را در حد حرفه ای یادگرفته بودید؟ خیر. شغل پدرتان چه بود؟ پدرم تاجر بودند یک تاجر کوچک، تاجر بین المللی که نه اما بیشتر با دبی مراوده اقتصادی داشتند. چند خواهر و برادر بودید؟ من تنها پسر خانواده ام و 5 خواهر هم دارم. پدرتان از همان دوران نوجوانی تاکید داشتند که حتما پزشک شوید؟ بله، پدرم تحصیلاتش در حد ششم ابتدایی بود ولی برای ادامه تحصیل من بسیار مصر بودند. آیا این اصرار به ادامه تحصیلات برای خواهران شما هم وجود داشت؟ بله، ولی آن ایام امکانات فرهنگی به شیوه کنونی وجود نداشت، مثلا خواهری که از من بزرگ تر هستند اگر امکان ادامه تحصیل برایش مهیا بود حتما این مسیر را می رفت، البته خواهر کوچک من پزشک داخلی هستند در دانشگاه استنفورد. برای ایشان بعدا از لحاظ فرهنگی امکانات مهیا شد و رفتند برای ادامه تحصیل اما برای بقیه خواهرانم بیشتر ازدواج در اولویت قرار گرفت. دانش آموز درسخوانی بودید؟ بله. نه تنها در کلاس خودمان بلکه جزو دانش آموزان ممتاز شهرمان بودم. بعدازاینکه موفق به کسب دیپلم شدم بلافاصله در رشته زبان انگلیسی دانشگاه تربیت معلم قبول شدم، اما حین تحصیل مجددا سال بعد در کنکور شرکت کردم و پزشکی دانشگاه تبریز قبول شدم. چرا دانشگاه شیراز را انتخاب نکردید؟ ما چند هم دانشگاهی در رشته زبان انگلیسی بودیم که با هم قرار گذاشتیم برای پذیرش در دانشگاه پزشکی دوباره کنکور بدهیم. : این اتفاق برای شما افتاد که دوباره باهم باشید؟ خیر، بنده دانشگاه پزشکی تبریز قبول شدم، یکی از دوستان داروسازی اصفهان قبول شد و دیگری هم برای ادامه تحصیل به اهواز رفت. دوران نوجوانی به چه رشته درسی علاقه مند بودید؟ پزشکی. پس باعلاقه این رشته را انتخاب کردید. دلیل این علاقه چه بود؟ این علاقه مربوط به یک خاطره قدیمی است. خاطرم هست در آن دوران که در جهرم بودم، شهر ما شهر بسیار محرومی بود، همسر یکی از فامیل های ما به خاطر خونریزی فوت کرد، ایشان مادر چند فرزند بودند که می شد نجات پیدا کنند اما به دلیل محرومیت و نبود پزشک فوت کردند این حادثه باعث شد به این فکر کنم که پزشک شوم و بیماران را رایگان معالجه کنم، این رایگان معالجه کردن بیماران در دوران دانشگاه بین من و دوستانم شکل گرفت و عهد کردیم که بعد از فارغ التحصیلی رایگان مداوا کنیم. سپید: یعنی این اولین جرقه در ذهن شما بود تا پزشک شوید؟ بله دقیقا. بعد به عهدی که با خودتان بستید پایبند ماندید؟ در خوابگاه دانشگاه که بودیم می نشستیم با هم کلاسی ها راجع به این موضوع صحبت می کردیم. قرار ما این بود که هم رایگان معالجه کنیم و هم داروخانه ای تاسیس کنیم که داروها را به صورت رایگان در اختیار بیماران قرار بدهیم. درواقع در ذهنمان این بود که به مردم محروم به نحوی شایسته خدمت کنیم، بعدها که وارد جامعه شدیم متوجه غیرعملی بودن طرح ذهنی خود شدیم چون این کار واقعا امکان پذیر نبود اما یک چیز را خوب در نظر دارم و در طول 40 سال دوران طبابتم همیشه به آن پایبند بوده ام، اینکه هرگز اتفاق نیفتاده که برای معالجه هزینه ای بالاتر از تعرفه مصوب از بیماران طلب کنم. اگر کسی به شما مراجعه کند که بضاعت کافی مالی برای درمان نداشته باشد، درمانش را به صورت رایگان انجام می دهید؟ جواب بنده که قطعا مثبت است و صحت این جواب را هم از بیمارانی که تاکنون به مطب من مراجعه کرده اند می توانید جویا شوید اما خب فقط هزینه پزشک مطرح نیست، خرج های بیمارستان هم هست، یعنی حتی شما اگر هزینه عمل را از بیمار دریافت نکنید اما همیشه هزینه های تخت و دارو و... را باید مریض پرداخت کند. من این گونه بیمارها را به بیمارستان های دولتی هدایت می کنم و ترتیبی می دهم که بیمه مخارج بیمارستان را بدهد و خودم شخصا بابت جراحی هیچ هزینه ای از این افراد دریافت نمی کنم. بنده درست مرداد سال 1358 از دانشگاه فارغ التحصیل شدم و به شهر خودم یعنی جهرم مراجعت کردم، در جهرم به عنوان رئیس بیمارستان انتخاب شدم، مدت 3 سال رئیس بیمارستان بودم. بعد از طی این مدت در کنکور دستیاری شرکت کردم و دستیار رشته زنان شدم، مدت کوتاهی مشغول به خدمت بودم و بعد سال 1369 برای گذراندن دوران فلوشیپ به کشور آلمان عزیمت کردم. آنجا فلوشیپ لاپاراسکوپی و ناباروری بودم و هنوز این سمت را در اختیار دارم. چند وقت در آلمان اقامت داشتید؟ دوره یک سال و نیم بود اما این دوره به صورت یکپارچه نبود و حدود 2 سال و نیم طول کشید تا این دوره به اتمام برسد. گاهی 6 ماه می ماندم و بعد دوباره برمی گشتم ایران چون به هرحال اینجا هم به حضور بنده نیاز بود و هم اینکه دولت آلمان ویزای کامل را نمی داد. بعد از پایان دوره فلوشیپ و بعد از بازگشت به ایران 4 رشته فلوشیپ را در همین دانشگاه برقرار کردم که بعد از دانشگاه تهران بالاترین میزان را این دانشگاه در اختیار دارد که شامل: فلوشیپ های ناباروری، طب مادران باردار، سرطان شناسی و لاپاراسکوپی بود. آقای دکتر چند سال است که مشغول به تدریس در دانشگاه هستید؟ از سال 1365 تا هم اکنون، حدودا 30 سال، بنده 13 جایزه بین المللی دارم. از جمله؛ جایزه انجمن نازایی آمریکا در سال 1996، 4 دوره برنده جایزه رویان، برنده جایزه برتر جراحان انجمن رازی، جایزه اول شکوفایی و نوآوری و جایزه انجمن نازایی خاورمیانه و تعدادی جایزه دیگر. چند فرزند دارید؟ من 3 فرزند دارم که درواقع سه قلو هستند، یک پسر و دو دختر، پسرم دندان پزشک است و دخترانم هم یکی پزشک داخلی است و دختر دیگرم هم مهندس هواپیما از دانشگاه ادمونتون کاناداست. برای اینکه بچه ها پزشک شوند تشویق و تحمیلی از طرف شما بود؟ بله، درواقع بیشتر اجبار بود تا تشویق اما در مراحل ابتدایی تحصیلی این گونه نشد و درنهایت فقط 2 فرزندم وارد دنیای پزشکی شدند، البته دلایل خاص خودشان را داشتند من جمله اینکه به هرحال ما پزشکان ساعت کمتری در خانه حضور داشتیم و این شیوه زندگی خوشایند آنها نبود. برگردیم به یک بحث تخصصی، شما اعتقاد دارید که سونوگرافی زنان باردار و نیز حیطه ناباروری یک بحث کاملا تخصصی و مختص جامعه پزشکی زنان و زایمان است و مخالف سپردن این بخش به متخصصان رادیولوژی هستید؟ بنده نه تنها مخالف سپردن این بخش به رادیولوژیست ها هستم بلکه برای این موضوع می جنگم، زمانی شما مشکل کلیه یا مثلا مشکل کیسه صفرا دارید که خارج از تخصص ما پزشکان زنان است و در اینکه سونوگرافی به کمک این بیماران می آید اصلا بحثی نیست اما در حوزه تخصصی رشته زنان هرگز این بحث نباید به سمت متخصصین رادیولوژیست منحرف شود زیرا از صفرتا صد این ماجرا برعهده متخصصان زنان است و به اعتقاد من سونوگرافی به طور تخصصی برای این بخش به وجود آمده و حالا در بخش های دیگر اگر از این ابزار استفاده می شود الزاما به این معنی نیست که ما نباید در این بخش ورود پیدا کنیم. در حال حاضر یک بخش عمده درآمد مراکز سونوگرافی بحث تعیین جنسیت جنین است، قبول دارید که این بخش درواقع نقطه محرک برای درآمدزایی سونوگرافی است؟ بنده اعتقاد دارم این کار کاملا غیراخلاقی است، زمانی شما برای مصارف کاملا پزشکی اقدام به تعیین جنسیت جنین می کنید که بسیار هم مفید خواهد بود اما استفاده از وسایل و امکانات پزشکی برای تفنن خلاف اخلاق پزشکی است، گویا شبیه فالگیرهایی می شویم که نبض مادری را می گیرند و برای سرگرمی هم که شده اقدام به تعیین جنسیت نوزاد می کنند، شما می بینید که این استفاده غیرپزشکی در حد همین مثالی که زدم سطح اخلاق پزشکی را پایین خواهد آورد، اینکه در جامعه ای بحثی بازشده به عنوان فیلم دوران جنینی نوزاد حالا چه به شکل دوبعدی یا سه بعدی یا هر شکل و رنگ دیگر آن بحث دیگری است که لزوما فقط در این موضع به خصوص نمی توان آن را ریشه یابی کرد و باید به دنبال علل گرایش مردم به این مدل کارها بود. ببینید یک دستگاه سونوگرافی معادل 400 یا 500 میلیون تومان هزینه دارد، بعد ما این ارز را از کشور خارج کنیم و این دستگاه را در خدمت تشخیص جنسیت جنین به کار ببریم، آن هم با هزینه های بالای سونوگرافی، خب واقعا چه خدمت پزشکی به جامعه کرده ایم؟ بنده به همه دانشجویانم عرض کرده ام که حلالشان نمی کنم اگر از این دانش در جهتی شبیه این موضوع استفاده کنند اما اگر بگویند که با همین دستگاه خونریزی پشت جفت را بیابید درحالی که مادر در وضعیت بدحال است، آن وقت شما به ارزش عمل انجام شده در مقایسه باکارهایی شبیه تعیین جنسیت پی خواهید برد.