او به دعوت دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، یکشنبه از پله های فرودگاه تهران وارد خاک ایران شد و یک سفر دو روزه را کلید زد. به گزارش خبرگزاری بسیج، او به دعوت دفتر نمایندگی جمهوری اسلامی ایران در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، یکشنبه از پله های فرودگاه تهران وارد خاک ایران شد و کلید یک سفر دو روزه را زد. جفری دیوید ساکس که در رزومه کاری خود یکی از برجسته ترین اساتید اقتصاد در کشور آمریکا به شمار می رود، به عنوان متخصص اقتصاد توسعه و مبارزه با فرد در جهان شناخته شده است، اما این در حالی است که ساکس با پرچم مقابله با تورم، افتخار بیکاری 30 درصدی مردم بولیوی، ترک خدمات تأمین اجتماعی برای 61 درصد بولیویایی ها، رجوع میلیونی بیکاران بولیوی به کاشت و فراوری مادهٔ مخدر کوکائین را درنتیجه طراحی های خود در دههٔ 80 به بار آورد. در بولیوی حالت فوق العاده اعلام شد، رفت وآمد احتیاج به کارت اجازه داشت، پلیس به همه نهادهای مدنی حمله کرد، راهپیمایی و گردهمایی سیاسی غدغن، گاز اشک آور و شلیک گلوله رایج شد. 1500 نفر از جمله وزرای سابق کار و سناتورها، دستگیر و به زندان هایی دورافتاده در جنگل آمازون منتقل شدند، کارگران معادن قلع به خاطر اعتراض اخراج شدند. قیمت مهم ترین صادرات بولیوی هم که قلع بود 55 درصد سقوط کرد. مواردی که زمینه به قدرت رسیدن اوو مورالس برای اعتراض به این اقتصاد ازهم گسیخته و آمریکا زده را همپای چاوز در ونزوئلا فراهم آورد. بلایی که با نسخه های مریدان جفری ساکس آرژانتین دههٔ 90 را به خاک سیاه نشاند و موجب اخراج 700هزار کارگر و چوب حراج به همهٔ آرژانتین شد. جفری ساکس در سمت استادی دانشگاه یعنی بالاترین مقام هیئت علمی دانشگاه کلمبیا و همچنین مدیر موسسه زمین این دانشگاه نیز جا خوش کرده است. او در حال حاضر مشاور ویژه دبیر کل سازمان ملل متحد در امور آرمان های توسعه پایدار نیز هست، اما دست داشتن و همکاری وی با جرج سورس، عامل انقلاب های رنگی علامت سوال های زیادی را در ذهن متبادر می کند؛ چرا که باز طراحی اقتصادی او برای تعدادی از کشورهای تازه استقلال یافته پس از فروپاشی شوروی و آمریکای لاتین با فروپاشی اقتصادی این کشورها همراه بوده است. وی خود را اسطوره شکستن خط فقری می داند که جهان امروز از آن می نالد، اما در عمل، نسخه های اقتصادی پیچیده شده ساکس مثل یک عامل انتحاری عمل کرده و جز فروپاشی اقتصادی سوغاتی دیگری برای کشورهای تحت سلطه طرح های اقتصادی اش نداشته است. نسخه ساکس با میلتون فریدمن، پدر اقتصاد بازار آزاد یک وجه مشترک دارد؛ باید اصلاحات سرمایه داری و به اصطلاح آن ها بازار آزاد با فشار و یک دفعه اجرا شود، آنچه به آن شوک درمانی می گویند. اهمیت شوک درمانی اجرای بدون فوت وقت، مبهوت کردن طرف مقابل و گرفتن امکان مقاومت اوست. فرق جفری ساکس با پدر مکتب شیکاگو این بود که شوک درمانی فریدمن خونین تر و شوک درمانی او ظاهری دموکراتیک تر داشت؛ گرچه درنهایت عواقب این اصلاحات نتایج خونین داشت. ساکس برگ برنده دیگری هم داشت و این که هر جا نسخه می داد، مدعی می شد برای اجرای نسخه هایش پول به آن کشورها می آورد و از ارتباطات با امثال صندوق بین المللی پول برای این کار استفاده می کند. اگر فریدمن زمینه کودتاهای اندونزی و شیلی را با طراحی اقتصادهای پساکودتاهای خونین با کشتارهای میلیونی انجام داد، جفری ساکس دست به مهندسی اقتصاد بولیوی، لهستان و اکثر اروپای شرقی بعد از استقلال از شوروی و طراحی روسیه بعد از فروپاشی زد؛ لهستان از جمله این کشورهاست. حزب همبستگی این کشور که برای دفاع از حقوق کارگران به قدرت رسیده بود، با نسخه های جفری ساکس، پا به ورطه نابودی گذاشت. جفری ساکس، این همکار جورج سوروس، عامل انقلاب های رنگی که با پیشنهاد و تأمین مالی او راهی لهستان شده بود نسخه های مشابهی برای آنجا تجویز کرد. این طرح شامل حذف آنی کنترل قیمت ها و یارانه ها، حراج معادن، کارخانه ها، رفتن از کارخانه های صنعتی سنگین به تولید کالاهای مصرفی و… بود. نتیجه تکان دهنده بود؛ نرخ بیکاری 20 درصد و 40 درصد برای افراد زیر 24 سال، 59 درصد زیرخط فقر، 7500 اعتصاب در یک سال درنتیجهٔ فشارها و یک سلسله سرکوب و تبدیل جنبش مردمی حامی کارگران به یک گروه دیکتاتور و غیرمردمی. ساکس بعد از نابودی اقتصاد لهستان با وعده کمک 15 میلیارد دلاری راهی شوروی شد. او با حضور خود در اتاق فکر یلتسین کلید فروپاشی شوروی را نیز زد. وی در همین دوره به عنوان رئیس انستیتو توسعه بین المللی هاروارد منصوب شد و به عنوان مشاور یلتسین نقش آفرینی کرد. اتفاقی که در روسیه فقط با انحلال پارلمان و محدود کردن دموکراسی و کودتای نرم یلتسین پیش رفت، حراج به ثمر بخش شرکت های بزرگ نفتی روسیه مثل یوکس، شرکت نیکل نوریلسک و… که با آلوده کردن مدیران روسیه به فساد و شکل گیری یک طبقهٔ مرفه فاسد شکل گرفت. اوضاع به هم ریخته سیاسی و بعدها امنیتی روسیه در انتهای دهه 90 و ابتدای قرن 21 کار را به جایی رساند که جز رفتن یلتسین و آمدن پوتین راهی برای تداوم حیات روسیه نماند. بعد از فروپاشی شوروی ساکس با سرمایه سوروس به کشورهای مختلف اروپای شرقی مسافرت کرده و اقتصادهای آنان را طراحی می کرد و کسی که با خریدهای بزرگ مجموعه های دولتی این کشورها سودهای سرشار می کرد، کسی نبود جز جرج سوروس! یکی از نکات الگوی ساکس متحدشدن با اقتصاددانان داخلی برای پیگیری نقشه او بعد از ارتباطات اولیه وی است. ساکس بعدها به ویژه بعد از افتضاح روسیه مدل کار خود را عوض کرد و پز کمک به کشورهای مستمند مثل آفریقا گرفت و حتی دانشگاه خود را که در اثر این برنامه ها مورد انتقاد قرارگرفته بود، تعویض کرد و در سال 2002 به کلمبیا رفت. بماند که این انتقادات و تلاش برای اصلاحات بیش از همه راه را برای شرکت های آمریکایی و اروپای غربی برای رهایی از رکود اقتصادی باز می کند. حالا او تلاش کرده قرائتی تعدیل شده تر از شوک درمانی و اجرای بازار آزاد ارائه دهد و داد حمایت از کشورهای مستمند هم سر داده است. او حالا با این گذشته نابودگرگونه به تهران آمده تا در دانشگاه امیرکبیر و دفتر مطالعات سیاسی وزارت امور خارجه سخنرانی کند و هم از یکی از طرح های موفق توسعه ملل متحد در ایران بازدیدی داشته باشد. جفری دیوید ساکس پس از آلن گودمن و جک استروا، وزیر اسبق امور خارجه انگلیس سومین شخصی است که حضورش در دانشگاه های ایران حاشیه ساز می شود. حضور جفری ساکس شعار جهاد کبیر رهبری را محقق می کند؟ حضور این شخص درست دو روز بعد از سخنان رهبر انقلاب در مراسم بزرگداشت ارتحال امام (ره) در خصوص اینکه «باید در مقابل دشمنان حساس بود و در مقابل هر پیشنهاد آنها از جمله نسخه های سیاسی و اقتصادی احتیاط کرد» جای سوال دارد. رهبر که حساسیت در خصوص نسخه های اقتصادی سیاسی دشمن را با عدم تبعیت از آن توامان می داند، آن را به عنوان جهاد کبیر نیز معرفی می کند. پس باید پرسید دلیل حضور چنین شخصی برای ارائه مدل های نابودگرایانه اقتصادی در سمیناری تحت عنوان «دستور کار 2030 و تبیین اهداف توسعه پایدار» در ایران آن هم در دانشگاه صنعتی امیرکبیر برای چیست؟ رضا سراج، کارشناس مسائل استراتژیک در خصوص حضور این شخص در دانشگاه امیرکبیر به خبرنگار خبرگزاری دانشجو می گوید: ارگان های اطلاعاتی و مسئولان باید نسبت به این تحرکات هوشیاری و رصد دقیق تری داشته و این موضوع را پیگیری کنند؛ باید دلیل آمد و رفت این افراد، پشت صحنه دلیل حضورشان و برآیند انگیزه آنها برای حضور در کشومان را مورد بررسی قرار دهند. من معتقدم غربی ها در حال ارزیابی فضای سیاسی کشورمان هستند. چنانچه نتوانند فضای داخلی را آنطور که مدنظرشان است تغییر دهند و پروژه شان با شکست مواجه شود، شاید بخواهند با ارزیابی ملموس از وضعیت ایران، با یک لولا قضیه را تغییر بدهند. با این حال صبح دیروز ساکس در دانشگاه امیرکبیر حضور یافت و جمعی از دانشجویان در اعتراض به این حضور تجمع کردند؛ گویا حرف آنها این بود که زبان ما به خوش آمدگویی به شما نمی چرخد! معلوم نیست میهمان نوازی دانشگاه های ایران برای جاسوسان و مهره های نفوذ به کشور تا کی ادامه خواهد داشت! ولی آنچه محرز است حضور امثال ساکس در خیابانهای تهران همچنان ادامه دارد... وقتی میزبان از سابقه مهمان چیزی نمی داند! معتمدی، رئیس دانشگاه امیرکبیر هم در حاشیه مراسم سخنرانی، با اظهار بی اطلاعی از سمت سیاسی فعلی ساکس گفته: وی به نیابت از رئیس سازمان ملل، مشاور بوده و مسئولیت دارد؛ این افراد اتفاقا نقش تصمیم گیری و تصمیم سازی دارند. وی با بیان اینکه ساکس با شخصیت حقوقی به ایران دعوت شده است، گفت: این افراد دارای دو شخصیت هستند؛ البته من از سابقه وی چیزی نمی دانم! رهبر انقلاب بارها و بارها در سخنان خود درباره هر گونه رابطه با آمریکا به دو نکته خاص هشدار داده اند: مقابله با نفوذ آمریکایی و عدم اعتماد به آنها؛ اما در سایه غفلتی که نمی دانیم از کجا نشات می گیرد، پای آلن گودمن هم که سابقه جاسوسی علمی در سازمان سیا دارد، به دانشگاه های ایران باز شد. او پس از بازدید از پژوهشگاه ها و دانشگاه های ما از حسن نیتی که به شدت در فضای آموزشی ما نسبت به آمریکا موج می زند، در پوست خود نمی گنجد. اما واسفای کار را روز یازده اسفند 94 سردار محسن رضایی علنی می کند تا مسئولین مهمان نواز دانشگاه های ما کمی از خواب غفلت برخیزند. سردار رضایی می گوید: یکی از عوامل سازمان سیا که مسئول نفوذ در ایران شده و در آینده اسناد زیادی از وی افشا خواهیم کرد، خرداد ماه به تهران آمده و از تمام دانشگاه ها بازدید کرده است؛ ایشان اولین کسی است که در فضای باز شوروی به آنجا رفت و بعد از برجام نیز به ایران آمده است. اظهارات رضایی نشان می دهد که مأمور ارشد سیا در پروژه نفوذ به ایران در پوشش علمی وارد کشور شده است. اما ماجرا چه بود؟ خردادماه سال گذشته یک هیأت آمریکایی تحت عنوان هیأت علمی و در قالب «طرح آموزش عالی ایران» به کشورمان آمد و از 13 دانشگاه و مرکز علمی-پژوهشی ایران بازدید کرد! این مراکز عبارت بودند از: دانشگاه تهران، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه علامه طباطبائی، دانشگاه الزهرا، دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه شیراز، دانشگاه اصفهان، دانشگاه صنعتی اصفهان، پژوهشگاه ملی مهندسی ژنتیک و زیست فناوری، سازمان پژوهش های علمی و صنعتی ایران، مؤسسه سلول های بنیادی رویان، پژوهشگاه دانش های بنیادی، و دانشگاه زند. «آلن گودمن» رئیس هیأت آمریکایی، پس از پایان سفر به ایران طی بیانیه ای نوشت: «دیپلماسی آموزشی در صدر تلاش ها برای باز کردن باب گفت وگو میان دو کشور، حتی قبل از احیای کامل روابط دیپلماتیک قرار دارد.» وی هم چنین صراحتاً از طرح «تبادل دانش جو» سخن گفت: «این هیأت، فصل تاریخی و جدیدی در روابط آموزشی میان آمریکا و ایران باز می کند و دو کشور را برای گسترش چشم گیر هم کاری های آموزشی و علمی و همین طور تبادل دانش جوهای بیش تر میان دو کشور آماده می کند.» همان طور که تاریخ دنیا و حتی تاریخ معاصر کشور خودمان نشان می دهد، کشورهای بی شماری تاکنون فریب برنامه های تبادل دانش جوی آمریکا را خورده اند و بعدها تاوان آن را پس داده اند. جک استراو هم که پس از 78 سال از واقعه کشف حجاب، به همراه یک هیات پارلمانی، درست در سالروز این واقعه وارد ایران شد، در ابتدا مراتب ذوق زدگی خود را از تحولات و پیشرفت ایران ابراز داشت و بعد به اصفهان و دانشگاه هنر رفت، اما دانشجویان حضور او را با گذشته نحسی که از انگلیس و اقدامات وی به خاطر داشتند، بر نتابیدند. استراو همچنین به شیراز و یزد نیز سفر کرد و آنجا نیز روی خوشی از دانشجویان و استقبال آنها ندید. تاریخ کشور ثابت کرده است که میزبانی ایران از انگلیسی ها، هزینه های سنگینی برای مردم در پی داشته و مشکلاتی برای ایران فراهم کرده است؛ حضور فردی مانند جک استراو در سالروز کشف حجاب در ایران نیز می تواند برای مسئولین یادآور سیاست های فریب کارانه انگلیس در ایران برای پیشبرد اهداف خود باشد. حال باید دید حضور ناخوانده این افراد و میزبانی مسالمت آمیز مسئولین دانشگاهی تا کی ادامه خواهد داشت. پازل های پروژه نفوذ از محیط علمی دانشگاهی ما کلید خورده و بهتر است مسئولین حافظه تاریخی خود را به کار بیاندازند و روزهای نحس سال 78 و 88 را که ماحصل تریبون دادن به تئوریسین های غربی در دانشگاه ها بود به یاد بیاورند.