سروش در اظهاراتی پیش از برگزاری انتخابات مجلس نهم، از تقلب در آن سخن گفت و اتهاماتی را علیه نظام بر زبان راند که مشابه آن ها ماه ها و سالهاست از رادیو ها و تلویزیون های وابسته به دستگاه های اطلاعاتی غرب تبلیغ می شوند. به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس به نقل از اتاق خبر 24، حسین حاج فرج دباغ مشهور به عبدالکریم سروش در 25 آذر 1324 خورشیدی در محله میدان خراسان تهران به دنیا آمد. پدر وی کاسب بود. تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان علوی گذراند و در این دبیرستان به واسطه رضا روزبه (از روحانیون و مذهبیون زنجان) با فلسفه و شخصیت هایی همچون مرتضی مطهری، علامه طباطبایی، مهدی بازرگان و علی شریعتی آشنا شد. وی سپس به انجمن حجتیه راه یافت و بعد از یک سال در دانشگاه تهران به تحصیل در رشته داروسازی پرداخت و در اوایل دهه 50 شمسی عازم لندن شد تا ضمن ادامه تحصیل در رشته شیمی تجزیه به مطالعه فلسفه غرب بپردازد. سروش هنگام اقامت در در انگلیس در رشته کار شناسی ارشد شیمی تحلیلی در دانشگاه لندن و سپس در تاریخ و فلسفه علم در کالج چلسی مطالعاتش را ادامه داد. در سالهای آخر حکومت پهلوی کتاب (تضاد دیالکتیکی) را تحریر و منتشر کرد که مورد توجه شهید مطهری هم قرار گرفت، این کتاب دستمایه ای علمی برای مقابله مبارزین مسلمان با چپ ها در زندان شد. سروش بعد ها در کتاب «قصه ارباب معرفت» به بزرگ منشی و پارسایی مثال زدنی حضرت امام خمینی (ره) معترف است، وی البته بعدا حضرت امام خمینی (ره) را مورد اهانت قرار داد. البته همگان به خوبی واقفند که آن حضرت تا چه اندازه عمق بینش و بصیرت داشتند و چقدر حیات هر فرد مسلمان را مهم و با ارزش می دانستند. اما شگفت آور است که کسی تا این حد دچار انحراف عقیده شود و واقعیتی را که خود به چشم دیده و شنیده و تجربه کرده، به راحتی قلب نماید و روایتی دروغ و هذیانگونه ببافد. آن هم درباره شخصیتی که دوست و دشمن در دانایی و دوراندیشی و پایمردی و پایداری بر سر آرمان هایش اتفاق نظر دارند.     از برگزاری مباحثات بین چپ ها و مسلمانان تا ترویج تفکر ضد دین سروش بعد از بازگشت به ایران سعی کرد با مطالعه آثار مارکسیستی به نقد نظریات چپ دست بزند. این در حالی بود که وی در دوران تحصیل در خارج از کشور به شدت تحت تأثیر فلسفه علم و فلسفه سیاسی «کارل پوپر» قرار گرفته و در آن فضا بدون آنکه گرایش های خاص وی هنوز نمو و نمود پیدا کرده باشد، به عنوان یکی از منتقدان مسلمان مارکسیسم در ایران مطرح شد. در آن هنگام مارکسیست ها متوهمانه خود را مهم ترین نیروی مبارز عرصه سیاسی ایران می پنداشتند و در پی کنار زدن نیروهای مسلمانی بودند که اکثریت مطلق جامعه ایران را تشکیل می دادند. این امر موجب در گرفتن مباحثات بسیاری شده بود و برای روشنگری اذهان مردم بنا شد که در تلویزیون جلسات مباحثه چپ ها و مسلمانان به صورت زنده اجرا و پخش شود، سروش نیز از جمله کسانی بود که به عنوان نماینده جریان اسلامی جامعه و انقلاب در مباحثات تلویزیونی با مارکسیست ها شرکت می کرد. وی همراه آیت الله مصباح یزدی در چند جلسه در تلویزیون به مباحثه با نمایندگان گروه های سیاسی چپ ایران مانند احسان طبری و فرخ نگهدار پرداخت. پس از انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه ها، سروش با معرفی شهید دکتر بهشتی و تأئید حضرت امام (ره) عضو ستاد انقلاب فرهنگی شد و تا سال 1362 که این ستاد منحل شد عضو آن ماند. وی بعداً که از سوی طیف های تندرو اصلاح طلب و نیز اپوزیسیون خارج نشین به دلیل حضور در این ستاد مدعی شد که کاره ای نبوده است و دخالتی در تصمیمات آن نداشته و هیچ مسئولیتی را در این زمینه متوجه خود نمی داند!  در سال 1360 سروش با استفاده از فلسفه تحلیلی، که در ایران کمتر مورد توجه قرار گرفته بود، به نقد مارکسیسم ادامه داد، بعد ها او از همین رویکرد برای نقد اسلام استفاده کرد. سروش در طی این سال ها ضربتی و دفعتی نبوده، بلکه برخاسته از همان آموزش ها و آموزه هایی بوده که از غرب گرفته است. به عبارت دیگر، او به دلایل مختلف و قابل بحث، نتوانسته مبانی اعتقادی اولیه خود را در برابر سیل اندیشه های غربی حفظ کند و به تدریج تسلیم آن افکار و اندیشه ها شده است. کم کم رویکرد انتقادی او به دین اسلام، اندکی آشکار تر و قابل تشخیص شد و افرادی هوشمندی که نوشته های او را دنبال می کردند در این کتاب متوجه تغییراتی در اعتقادات سروش شدند تا جایی که مدعیات وی، واکنش نیروهای مسلمان متخصص راه به دنبال داشت و مقالاتی علیه او و نظراتش در نشریات مختلف منتشر کردند. هدف سروش البته این بود که موقعیت فق ها را تضعیف کند تا زمینه برای مخالفت با اصل ولایت فقیه مهیا گردد. وی در کنار این فعالیت ها، فلسفه علم و فلسفه تاریخ را در دانشگاه تهران، دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین، دانشگاه مشهد، دانشگاه شیراز، دانشگاه تربیت مدرس تدریس می کرد. اما در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی از تدریس در دانشگاه منع شد. در مهرماه سال 1374 هنگام سخنرانی در دانشکده فنی دانشگاه تهران، دانشجویان مسلمان علیه او شعار دادند و او را مروج فرهنگ لیبرال و هموارکننده راه بی دینی خواندند. پس از آن وی به اروپا و آمریکا رفت، با این حال مقالات و مصاحبه هایش به راحتی در نشریات داخل کشور منتشر می شد. سروش در سال 2004 به خاطر حمله به اسلام جایزه اراسموس را در آمستردام هلند دریافت کرد.     شرک مخفی در اظهارات و باور ها کسانی که از نزدیک با سروش مراوده داشته اند، از خصلت های شخصیتی او، تکبر آزاردهنده و یک دندگی و خود محوری اش را برجسته دیده اند. درباره گرایش های اعتقادی، برخی او را به وهابیت نزدیک می دانند و برخی به بهاییت و گروهی او را به مرام ها و مسلکهای دیگر نسبت می دهند، اما بسیاری بر این عقیده اند که او از تشیع خارج شده و حتی با اسلام هم مشکلات مبنایی پیدا کرده است.  برخی دیدگاه ها و اظهارات سروش بوی شرک می دهد. شهید مطهری در کتاب جهان بینی توحیدی پس از شرح صفات خدای متعال، به توضیح درجات توحید و سپس مراتب شرک می پردازد، نظریه سروش در باب خداوند هم با تعریف شرک ذاتی سازگار است و هم با تعریف شرک صفاتی. عدم ثبات شخصیت و اخلاقی اعتقاد سروش به اخلاق بر اساس نسبیت است، بسیاری از رفتارهای سروش با اعتقاد وی به نسبیت اخلاق قابل توجیه است، از جمله مواردی که در مورد شخصیت و منش فردی او نقل شده است. نزدیکان وی به تندمزاجی، دروغگویی، هتاکی، غرور و حسادت به عنوان ویژگی های شخصیتی وی که نمود بارز و آشکاری در رفتار و مواضعش دارد اشاره کرده اند و حتی از قول همسر وی گفته اند که او اخیراً گاهی نماز هم نمی خوانده است. وی سالهاست که در آمریکا زندگی می کند و گفته شده که در مجامع رسمی و تریبون های تبلیغاتی به دفاع از رویکرد غرب نسبت به زن مبادرت می کند، در جریان طلاق دادن همسر اولش رفتاری زننده و ناجوانمردانه داشته است. با این حال، او خود را فیلسوف اخلاق و متأله و متفکر تلقی می کند. وی در هنگامی که یکی از بستگانش به جرم همراهی با فتنه گران برای مدت کوتاهی بازداشت و سپس آزاد شد، در نامه ای ضمن فحاشی به مسئولین نظام، حتی اسلام را هم نفی کرد.     ژست روشنفکری پوششی برای قانونی کردن همجنس بازی و ارتباطات جنسی یکی از معیارهای روشنفکران دینی، لیبرالیسم است که بر اساس آن حدود شرعی و محرمات دینی مخدوش و مضمحل می شوند و انسان خود را مجاز به هر عملی می بیند. در همین راستاست که کسانی مانند «اکبر گنجی» و «آرش نراقی»، از شاگردان و مریدان سروش، بر اساس آموخته های خود از وی کوشیده اند حدود شرعی را بخصوص در رابطه با مسائل جنسی و پوششی بشکنند. بعنوان مثال در زمینه مسائل جنسی، ضمن قانونی و روا برشمردن فحشا، همجنس بازی را هم مباح می دانند. معیار بعدی، حقوق بشر غربی است. این معیار دستاویز روشنفکران دینی برای حمله و هجمه به بسیاری از مبانی عقیدتی و به ویژه نظام جمهوری اسلامی است. آن ها تا آنجا پیش رفته اند که می گویند باید قوانین و حدود اسلامی بر حقوق بشر غربی منطبق شود. این معیار سوم کاملاً جنبه سیاسی دارد و روشن است که برای به چالش کشیدن نظام جمهوری اسلامی به عنوان تنها حکومت دینی موجود در جهان مورد توجه و استناد و استفاده قرار می گیرد تا هرگونه گرایش در جهان به سمت تشکیل حکومت دینی مشابه جمهوری اسلامی را تضعیف نماید.     دموکراسی به سبک لیبرالیسم! دموکراسی برای سروش اصل و مبنای ارزیابی هر چیز دیگر است. وی در مطالب خود مکرر و به صراحت این موضوع را مطرح کرده است. البته وی در رفتار و باور هایش اعتقاد و پایبندی به لیبرالیسم را نشان داده است و در این صورت ناچار باید از اسلام فاصله گرفته و مبانی تغییرناپذیر آن را نادیده بگیرد. مواضع و جهت گیری ها و توصیفاتی که از زندگی و خصوصیات فردی او می کنند مؤید همین روند است.       سروش و شاگردان و همفکران نزدیک او، مانند اکبر گنجی و محسن کدیور و... در مواردی بسیار صریح و هتاکانه بر اعتقاد مسلمین به مهدویت تاخته اند. اکبر گنجی در مقالاتی اساساً موجودیت امام قائم (عج) را نفی و انکار کرد و بابت این انکار مزد هنگفتی هم از محافل ماسونی و صهیونیستی اروپا و آمریکا دریافت نمود، سروش نیز از این گونه دستمزدهای هنگفت بی بهره نبوده است. بنیادگرایی دینی، بهانه ای برای دروغ پردازی و توهین به ائمه و مبانی تشیع  «بنیادگرایی» دینی اصطلاحی برساخته ازمتفکرین ضداسلام غرب است. در حالی که اساساً بنیادگرایی به معنای غربی آن ربطی به تشیع ندارد و در طول تاریخ پیروان واقعی ائمه علیهم السلام خود از قربانیان تندی و کورفکری مخالفان ولایت و امامت بوده اند، موذیانه بنیادگرایی به مفهوم خشونت ورزی را به شیعیان نسبت می دهند و حتی این مسیر را اکبر گنجی با هتک حرمت امام حسین علیهالسلام ادامه می دهد و قبیحانه آن حضرت و قیام کربلا را نماد خشونت ورزی شیعیان شمرده است. در راستای حذف روحیه پایداری در شیعیان، وی همچون صهیونیست ها و وهابی ها بر آن است که باید با سرچشمه این روحیه را خشکاند. سرچشمه هم از نظر وی قیام کربلاست، او از اینکه در مورد امام حسین علیه السلام و واقعه کربلا این همه تأکید می شود برآشفته و مخصوصاً موضوع شهادت را بی اهمیت می شمارد.     موضع متغییر در خصوص انقلاب اسلامی ایران  موضع عبدالکریم سروش نسبت به انقلاب اسلامی روندی متغیر داشته است. او زمانی، در اوایل انقلاب، آن را بسیار می ستود و به تشریح ابعاد مختلف آن و بی همتایی اش در جهان می پرداخت. اما به تدریج مسیر خود را تغییر داد، این روند تغییر در اواخر دهه شصت آشکار تر و تند تر نمود کرد.     گناه کردن همیشه بد نیست! گناه آدم را به خدا نزدیک می کند! موضوع «ولایت فقیه» یکی از مهم ترین موضوعات در سیر تفکر سروش است. وی اساساً با فقه و فقیه تضاد دارد و این گرایش تا اندازه ای ناشی از تأثرات وی از فرهنگ برخی فرقه های منحط است که به دلیل سستی در تقیدات دینی، خواهان این هستند که عبادت و احکام دلبخواهی باشند! از روی همین تمایل به اجرای دلبخواهی احکام و مناسک است که سروش مدعی شده گناه کردن همیشه هم بد نیست و گاهی اصلاً گناه کردن لازم است، زیرا آدم را به خدا نزدیک می کند! داماد وی به واسطه ارتکاب جرم و تخلف دستگیر شد و مدتی را در بازداشت گذراند و بعد از آزادی از کشور رفت. سروش در نامه ای سرگشاده با طرح ادعاهای دروغ (توجه شود که وی معتقد است دروغ گفتن همیشه بد نیست و گاهی امری اخلاقی به شمار می آید) درباره بازداشت دامادش علیه جمهوری اسلامی زبان و قلم به هتاکی گشود. اهانت به حضرت امام خمینی (ره) و مقام معظم رهبری در کارنامه سیاه سروش سروش از جمله وابستگان جریان ضد دین بوده که در مقاطع مختلف به رهبری نظام به طور شفاهی و کتبی توهین کرده است، چنان که پیش تر اشاره شد وی اهانت هایی را نسبت به رهبر کبیر انقلاب روا داشته و حتی در زمان حیات آن حضرت، آن گونه که خانم مرضیه دباغ می گوید، بسیار وقیحانه اهانت می کرد. سروش به صراحت دروغ و بسیاری از رذایل اخلاقی، از جمله نفاق، را نسبی می داند و بر آن است که این ها همیشه رذیله نیستند! به هر روی، اهانت وی به رهبری نظام بعد از آغاز رهبری حضرت آیت الله خامنه ای نیز ادامه یافته و شدت بیشتری هم گرفت. وی بار ها به کنایه و تصریح، ضدیت و کینه و حسادت خود را نسبت به معظم له ابراز کرده و به ویژه بعد از فتنه 88 مکرراً ادعاهای واهی و منویات سخیف خود را در قالب عباراتی ادبی نسبت به رهبری نظام ابراز داشته است، نوشته هایی که جز فضاحت برای نویسنده مفهوم و نتیجه ای نداشته اند.     نقش عبدالکریم سروش در فتنه 88 چه بود؟ بعد از روی کار آمدن دولت نهم، وی که در انتخابات ریاست جمهوری ابتدا از معین حمایت کرده بود، اعلام نمود که از هاشمی رفسنجانی حمایت می کند و بدین ترتیب مستقیماً وارد عرصه سیاست عمومی کشور شد. سروش در اظهاراتی پیش از برگزاری انتخابات مجلس نهم، از تقلب در آن سخن گفت و حتی تلویحاً به شورش تهدید کرد و اتهاماتی را علیه نظام بر زبان راند که مشابه آن ها ماه ها و سالهاست از رادیو ها و تلویزیون های وابسته به دستگاه های اطلاعاتی غرب تبلیغ می شوند. در جریان انتخابات سال 1388 نیز وی جانب کروبی را گرفت و در جریان فتنه پس از انتخابات، در حمایت از فتنه گران تا آنجا پیش رفت که حتی مبانی مسلمانی را هم نفی کرد. بعد از انتخابات ریاست جمهوری در خرداد 88، وی همراه و هماهنگ با فتنه گران جمهوری اسلامی و انقلاب اسلامی را زیر سؤال برده و نفی کرد.   وی سپس به عنوان یکی از اعضای اتاق فکر جنبش راه سبز (جرس) به فعالیت هایش در جهت تجمیع توان مخالفان و معاندان جمهوری اسلامی ادامه داد و به طرح روش ها و ارائه مضمون های لازم برای هجمه رسانه ای و فکری به جمهوری اسلامی و اسلام و انقلاب پرداخت. عبدالکریم سروش سالهاست که از ایران فراری است و در آمریکا زندگی و همواره مورد حمایت مالی محافل ضددین و ضد اسلام بوده است. همکاری او با برخی مؤسسات تحقیقاتی اروپایی و آمریکایی این موضوع را بیش از پیش ثابت می کند که وی روابط تشکیلاتی و سازماندهی شده ای با دستگاه های اطلاعاتی بیگانه دارد.     انتهای پیام/