خبرگزاری رسا ـ اصلاح طلبان ناب معتقدند که خروجی انتخابات در ایران دو گزینه دارد، یا ما پیروزیم یا تقلب شده است؛ بنابراین رئیس جمهور محترم نیز هوشیار است که ذات این جماعت چیزی نیست که با او همراهی کنند، این جماعت «عبور از خاتمی» را نیز با همه ارادتی که به وی داشتند کلید زدند و اصلاً بعید نیست ... به گزارش سرویس پیشخوان خبرگزاری رسا، دو واژه «اصلاح طلبان ناب» و «اصلاح طلبان بدلی» از درون جریان اصلاحات مفهوم سازی شد و پس از خروج آنان از قدرت در سال 1384 به صورت کم رنگ استفاده می شد، اما از معرفی شاخص های هر یک خودداری می شد. اما از نگاه بیرونی چنین استنباط می شد که اصلاح طلب ناب به کسانی می گویند که جسارت و شجاعت ایستادن مقابل نظام را دارند و اهل سازش! نیستند و کسانی را که علقه ای به نظام دارند و در صددند عاقلانه از سیاست های کلی نظام پیروی کنند، «بدلی» نامیدند و بعضاً نیز چهره عبوس می کردند که جناح مقابل یا نظام در صدد است تا اصلاح طلبان بدلی را اصلاح طلب ناب معرفی کند و نابیون از گردونه سیاست خارج بمانند. ماهنامه مهرنامه که از ارگان های رسمی اصلاح طلبان در ایران است و تریبون داری عرصه روشنفکری این جماعت را به عهده دارد در صدد برآمد تا چند شاخص را برای معرفی این دو طیف برجسته نماید. مهرنامه، شماره 44 در صفحه 92، ذیل تیتر «نسل جدید اصلاح طلبان بدلی» می نویسد: «همزمان با ظهور نسل جدید اصلاح طلبان دمکراسی خواه، طیف دیگر از جوانان نیز در عرصه سیاسی ظاهر شده اند که با اصرار خود را نسل جدید اصلاح طلبان می خوانند. تفاوت ایشان با نیروهای فوق الذکر این است که اصلاح طلبی را قلب ماهیت کرده و اصلاحات را بدون دمکراسی خواهی و توسعه سیاسی مطرح می کنند. در واقع تفاوت نسلی اینها تفاوت ماهیتی است نه تفاوت در تاکتیک و عمل. اصلاح طلبی بدون دمکراسی خواهی و بدون تأکید بر توسعه سیاسی، اصلاح طلبی نیست و حداکثر در خوشبینانه ترین حالت می توان آن را «بهبودخواهی» نامید. ... اشکال کار در این است که «اصلاح طلبان بدلی» بر بهبود خواهی نام اصلاح طلبی نهاده اند و سخنی از دمکراسی و توسعه سیاسی بر زبان نمی آورند. چنین نیروهایی هر قدر از اصلاحات سخن بگویند و خود را منتسب به رئیس دولت اصلاحات بدانند، تا زمانی که بر دمکراسی، حق حاکمیت ملت و حقوق بشر تأکید نکنند نمی توان آنها را اصلاح طلب واقعی به حساب آورد.» متن فوق عصاره حقیقی چهره اصلاح طلبی در ایران است و نشان می دهد اصلاح طلبان واقعی بر این باورند که 1ـ در ایران دمکراسی وجود ندارد. 2ـ با توسعه سیاسی باید مخالفان نظام هم وارد گردونه قدرت شوند. 3 ـ اصلاح طلبی یعنی مطالبه دمکراسی با شاخص های غربی. 4 ـ حقوق بشر و حق حاکمیت مردم در ایران وجود ندارد . روزنامه جوان که خود را در تراز انقلاب تعریف می کند و ملاک رد و تأیید جریانات و افراد سیاسی را نه ساختار حقوقی آنان که اندیشه می داند، این نوع تفکر را «عبور کرده» از نظام می داند، لذا نه آنان را به عنوان یک جناح در درون حاکمیت، بلکه در تراز جمهوریخواهان، سلطنت طلبان و چپ های خارج از کشور ارزیابی می کند و مشکل آنان را با نظام مشکل ماهیتی می داند. نمونه آن سخنرانی فاطمه حقیقت جو از اعضای مرکزی حزب مشارکت در امریکا بعد از فتنه 1388 است که به جمع حاضر می گوید: «مهم نیست شما سلطنت طلب، مجاهد، کمونیست و ... باشید مهم این است که یک هدف مشترک داریم» (اگرچه از نگاه نویسنده مهرنامه نیز اختلاف دو طیف اصلاح طلب هم ماهیتی است). بنابراین می توان به آنانی که اصلاح طلب بدلی معرفی می شوند نام دیگری هم نهاد و آن اینکه «معتقدین به انقلاب اسلامی» نمی توانند اصلاح طلب باشند و در قواره اصلاح طلبی جای نمی گیرند. به یاد داریم روزی که عارف در مناظرات انتخاباتی 1392 با صراحت اعلام کرد: «بنده اعتقاد قلبی به ولایت فقیه دارم»، سایت کلمه که منتسب به اصلاح طلبان ناب است و از خارج بارگذاری می شود در تیتر یک خود نوشت: «عارف کاندیدای نهادهای امنیتی است.» بنابراین اگر تاکنون نسبت به عبور و عدول این جماعت از نظام قدری تردید وجود داشت اکنون حجت تمام است. چندی پیش حجاریان هم همین موارد را در تعریف اصلاح طلبی اعلام کرده بود. اما معمای عجیب اینجاست که این جماعت که از معرفی اینگونه خود ابایی ندارند و احتمالاً افتخار هم می کنند، علاقه مند به حضور در قدرت و پست های سیاسی نظامی هستند که از آن عبور کرده اند. سخنان دیروز شکوری راد در زاهدان که مانند مجلس ششم به رهبری، قوه قضائیه، شورای نگهبان و نیروهای مسلح تعرض نمود و در یک کلمه سیاست های کلی نظام را به سخره گرفت نشان می دهد که باید نیروهای انقلاب کمربندها را محکم ببندند که هیچ چیز تغییر نکرده است. تعدادی از افراد این جماعت در ماه های منتهی به انتخابات 1394 تلاش کردند با اعتراف به اشتباهات مجلس ششم قدری اعتمادسازی کنند اما امثال شکوری راد که در انتخاب ایشان به عنوان دبیرکل حزب مشارکت شماره 2 تعمد وجود داشت، نشان می دهد که پاشنه اصلاح طلبی هنوز در شعاع نظام نمی چرخد. آنان به جمهوری چندم فرانسه می اندیشند که عکس آن را هم در سال 1388 ثابت نموده اند. مصطفی معین هم دیروز در دانشگاه شیراز مسئله تقلب در انتخابات 1384 را طرح کرد و علت آن را بالاتر بودن رأی احمدی نژاد نسبت به ایشان در نجف آباد(شهر خودش) دانست، حال آنکه خواهر احمدی نژاد هم در انتخابات مجلس فعلی در گرمسار رأی نیاورد اما تقلب را طرح نکرد. بنابراین از نگاه این جماعت چون دمکراسی در قباله مادر ماست، در انتخابات 1384 و 1388 که ما رأی نیاورده ایم، تقلب شده است و علت آن هم رأی نیاوردن فرزند نجف آباد و آذربایجان و داماد لرستان است. اصلاح طلبان ناب معتقدند که خروجی انتخابات در ایران دو گزینه دارد؛ یا ما پیروزیم یا تقلب شده است. بنابراین رئیس جمهور محترم نیز هوشیار است که ذات این جماعت چیزی نیست که با او همراهی کنند. این جماعت «عبور از خاتمی» را نیز با همه ارادتی که به وی داشتند کلید زدند و اصلاً بعید نیست فردا روحانی را نیز به «بهبود خواهی» به جای توسعه سیاسی و دمکراسی متهم کنند و روزی برسد که وی نیز مانند خاتمی 1383 بگوید «از اردوگاه اصلاح طلبان صدای دشمنان این ملک و مملکت را می شنوم.» (البته این صدا هنوز شنیده می شود.) شاید اگر اصلاح طلبان بین سیاست ورزی و روشنفکری قدری فاصله ایجاد نمایند گریز از مرکزی آنان تعدیل شود. در غیر این صورت همانند گذشته به در و دیوار نظام کوبیده خواهند شد و تغییر دال مرکزی گفتمان از «اسلام سیاسی» به «جمهوری»، «دموکراسی» و «مردم» نیز چاره کار نخواهد بود. تاریخ معلم انسان ها است./998/د102/س منبع: روزنامه جوان انتهای خبر / Rasa News :: خبرگزاری رسا لینک مطلب: http://www.rasanews.ir/ NSite/FullStory/?Id=298795