با آنکه مدت فعالیتش در رأس شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) به یک سال رسیده است، اما به دلیل حضور ١٢ ساله اش در این گروه، به خوبی از برنامه ها و چشم اندازهای این شرکت می گوید؛ از ١٤٠ پروژه ای می گوید که شیرین تر و خاطره انگیزترینشان مربوط به پروژه های پارس جنوبی با تکیه بر توان داخلی است. به گزارش آژانس رویدادهای مهم نفت و انرژی '' نفت ما '' ، وی متولد سال ١٣٤٥ و فارغ التحصیل مهندسی شیمی از دانشگاه شیراز است. بیش از ٢٥ سال سابقه مدیریت و فعالیت در پروژه های نفت و گاز کشور را در کارنامه کاری خود دارد. بهزاد محمدی کار خود را در فازهای ٩ و ١٠ پارس جنوبی در OIEC آغاز و پله های پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد تا سکان شرکتی را در دست بگیرد که در آن کم نگذاشته است. او پس از راه اندازی موفق این فازها در سال ٨٨ به سمت مدیر راه اندازی گروه OIEC منصوب شد. در سال ٩٠ وقتی قرار شد شرکتی حرفه ای در حوزه راه اندازی و بهره برداری پروژه ها با عنوان شرکت راه اندازی و بهره برداری صنایع نفت (OICO) تأسیس شود، محمدی به عنوان نخستین مدیرعامل این شرکت منصوب شد و تا شهریورماه سال ٩٤ در آن سمت باقی ماند؛ یعنی حدود پنج سال. در طول این مدت شرکت مزبور به یکی از شرکت های تخصصی مطرح صنعت نفت در حوزه راه اندازی، بهره برداری و تعمیرات تبدیل شد و امروز به جرئت می توان گفت این شرکت توانایی انجام آن بخش از پازل گمشده پروژه های EPCC که پس از ساخت وساز (Construction) معمولا از سوی شرکت های خارجی انجام می شد را به خوبی در این سال ها کسب کرده است. پس از آغاز به کار این شرکت، گروه OIEC توانست ادعا کند در پروژه های نفتی از یک زنجیره کامل خدمات برخوردار است و می تواند تمام خدمات؛ از طراحی و مهندسی تا بهره برداری و راه اندازی را در پروژه های بالادست و پایین دست انجام دهد و پروژه را به صورت کامل به کارفرما عرضه کند. مهندس محمدی در مدت حدود پنج سال حضور در شرکت OICO توانست این شرکت نوپا را به شرکتی شناخته شده در حوزه های راه اندازی، بهره برداری، تعمیر، نگهداری و آموزش در مگاپروژه های صنایع نفت، گاز و پتروشیمی تبدیل کند. پس از اینکه شرکت OICO تأسیس و در شرایط پایدار قرار گرفت، بنابر تصمیم مجمع عمومی، محمدی به OIEC برگشت و به عنوان مدیرعامل مشغول به کار شد. مهندس بهزاد محمدی با تجربه های متعدد و ارزنده مدیریتی در راه اندازی و بهره برداری پروژه های فازهای ٩، ١٠، ١٧، ١٨ و ٢٠، ٢١ پارس جنوبی و NGL سیری به موجب مصوبه مجمع عمومی سهام داران از ٢٣ شهریور ٩٤ به عنوان مدیرعامل گروه OIEC در این مجموعه آغاز به کار کرد. شرکت مهندسی و ساختمان صنایع نفت (OIEC) که با سه دهه سابقه در اجرای موفق پروژه های صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و پالایش، در زمره معتبرترین پیمانکاران این صنعت شناخته می شود؛ با انجام بیش از ٤٠٠ میلیون نفرساعت کار در بیش از ١٤٠ پروژه که بیشتر آنها در زمره مگاپروژه های ملی به شمار می روند، امروز قادر است همه بخش های پروژه های بالادستی و پایین دستی را؛ از طراحی و مهندسی تا تدارکات، ساخت، راه اندازی و بهره برداری در هر دو بخش خشکی و دریا به انجام رساند. یکی از شاخص ترین شرکت های ایرانی در قراردادهای جدید نفتی که به عنوان دومین شرکت اکتشاف و تولید (E&P) برگزیده شده است و اقبال بیشتری برای مشارکت با شرکت های بین المللی نفتی دارد، شرکت «OIEC» خواهد بود. مدیرعامل این شرکت درباره هدف تشکیل شرکت های اکتشاف و تولید در ایران می گوید: پس از گذر صنعت نفت از عصری که در آن شرکت ها به عنوان پیمانکار عمومی (GC) یا پیمانکار EPC (مهندسی، تأمین کالا، ساخت و اجرا) فعالیت می کردند، اکنون زمان آن رسیده است که در صنعت نفت ایران، شرکت های توانمند «E&P» ایرانی فعالیت کنند. شرکت OIEC نیز یکی از همین گزینه ها برای ورود به حوزه اکتشاف و تولید است که در اجرای طرح های توسعه میدان های هیدروکربوری کشور، با شرکت های خارجی قرارداد منعقد می کند. محمدی درباره فعالیت شرکت های ایرانی در چارچوب E&P معتقد است که شرکت های خارجی برای فعالیت در توسعه میدان های هیدروکربوری ایران باید با شرکتی ایرانی همکاری کنند. بدون تردید، سرمایه گذاری در این چارچوب، با مشارکت ایرانی و خارجی محقق می شود و این مشارکت وظیفه دارد که میدان را در طول چند سال توسعه داده و به مرحله تولید برساند و پس از آن، از طریق نفتی که تولید شده بتواند هزینه های خود را به نوعی جبران کند. در این چارچوب ممکن است شرکت های ایرانی در بحث تأمین مالی دچار برخی دغدغه ها و نگرانی ها باشند، اما باید در این فرصت کوتاه بتوانند خود را با شرایط جدید قراردادهای «E&P» انطباق دهند تا بتوانند به پروژه های بخش بالادستی صنعت نفت، ورود پیدا کنند. وی با بیان اینکه شرکت OIEC در حوزه پیمانکاری و اجرای پروژه های EPC بیش از سه دهه سابقه فعالیت دارد، افزود: البته این شرکت در طرح های توسعه بالادستی نیز با شرکت های بین المللی همچون شل و بی.پی مشارکت و همکاری داشته است. درحال حاضر نیز شرکت OIEC در توسعه میدان نفتی آذر که مدل مناسبی از طرح های توسعه بالادستی و به صورت Buy back نیز است، نقش مدیریتی دارد. پروژه آذر یکی از مهم ترین طرح های توسعه بالادستی است که با توجه به نوع قرارداد، از نقاط قوت OIEC محسوب می شود. محمدی افزود: این شرکت در فاز نخست E&P قرار است در کنار یک شرکت خارجی قرار بگیرد و با این مجاورت، از فناوری و دانش مدیریت شرکت های نفتی بین المللی در حوزه E&P استفاده کند. قرار بر این است که در این مجاورت و همکاری مشترک، انتقال دانش، تکنولوژی و مدیریت حرفه ای صورت پذیرد و امیدواریم در چند سال آینده شرکت های ایرانی بتوانند به سطحی پذیرفتنی از شرکت های نفتی بین المللی دست پیدا کنند. توانایی های فنی شرکتی مانند OIEC در حوزه بالادستی، در بخش های مختلف مدیریت پروژه، مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن، تهیه طرح جامع توسعه (MDP) پذیرفتنی است، از این رو، یکی از مسائلی که باید در این شرایط به آن توجه بیشتری شود، بحث تأمین مالی و مشارکت در ریسک است که تاکنون به این شکل در فضای اجرای پروژه در کشور سابقه چندانی نداشته است. وی در پاسخ به این سؤال که برای مشارکت با شرکت خارجی در قراردادهای جدید نفتی، خود شرکت های ایرانی با طرف خارجی وارد مذاکره می شوند یا اینکه شرکت ملی نفت ایران شرکت خارجی و داخلی را به یکدیگر معرفی می کند، می گوید: شرکت ملی نفت ایران با تعداد زیادی از شرکت های خارجی مذاکره کرده و تفاهم نامه داشته است. ما به عنوان شرکت های تأییدصلاحیت شده از سوی وزارت نفت جمهوری اسلامی ایران، با این شرکت ها وارد مذاکره می شویم. در مدل جدید، شرکت ایرانی به هیچ شرکت خارجی توصیه نخواهد شد و درواقع خود ایرانی ها باید با شرکت های خارجی مذاکره و شریک استراتژیک خودشان را انتخاب کنند. برنامه پیش رو به این شکل است که شرکت ملی نفت ایران فقط شرکت ایرانی را تأیید صلاحیت کرده و برنامه ای برای توصیه شرکت های ایرانی به این کمپانی های خارجی ندارد. محمدی اظهار کرد: آنچه کشور درحال حاضر برای توسعه میادین به آن نیازمند است، سرمایه گذاری خارجی و فناوری روز دنیاست. درحالی که میادین مشترک از سوی طرف مقابل در حال برداشت هستند، ما وظیفه داریم الزامات عملیاتی شدن این قراردادها را به هر طریق ممکن فراهم کنیم تا این ثروت ملی از اعماق زمین استخراج و صرف توسعه و پیشرفت کشور شود. البته بنا بر گفته مقامات وزارت نفت، قرار نیست تنها مدل قراردادی در صنعت نفت، این قراردادها باشد و برای رفع نیازهای صنعت نفت نیاز به سبدی از قراردادها وجود دارد. درواقع ممکن است در برخی از بخش ها هنوز بتوانیم از مدل قراردادی بیع متقابل و در بخش هایی از مدل قراردادی EPCF، مشارکت در تولید، سرمایه گذاری مستقیم و... استفاده کنیم. ضمن اینکه تأکید دست اندرکاران امر بر توجه به شرکت های خصوصی و محوربودن آنها در این قراردادهاست. با وجود این ما در حال تمرکز روی چارچوب قراردادهای جدید نفتی و آماده شدن برای حضور در این پروژه ها هستیم و تلاش می کنیم ضمن حفظ آمادگی های فنی و تخصصی در حوزه های مختلف، برای همراه شدن با این جریان، دیگر الزام های لازم را عملیاتی کنیم. وی یکی از محاسن مهم قراردادهای جدید نفتی را ارتقای توان حرفه ای و فرایند بین المللی شدن شرکت های ایرانی می خواند و می گوید: اتفاقی بسیار خوب که در آن، حضور شرکت های داخلی را در فرایند بین المللی شدن شاهد خواهیم بود. شرکت های داخلی خوبی هستند که از بضاعت حداقلی برای مشارکت با خارجی ها بهره مند هستند و باید این توانایی را باور کنیم تا به آن برسیم. در این فرایند هم به نظر می رسد شاخص های «مدیریت» و «مهندسی» شاخص های ارزشی در گزینش شرکت های داخلی هستند. ما در بالادست و در بخش مهندسی، توانایی خوبی داریم. در قراردادهای نفتی جدید نیز شرکت هایی داریم که در بخش مطالعات اکتشافی، مهندسی مخزن و در تهیه MDP که تهیه طرح جامع توسعه مخازن است، کار کرده اند و شرکت های فرعی ما از نظر توان مهندسی و مدیریتی، توانمندی ویژه ای در انجام انواع پروژه ها دارند. وی ظرفیت پروژه های کنونی این شرکت را حدود شش میلیارد دلار اعلام می کند و می گوید: بزرگ ترین و مهم ترین پروژه در دست اجرای OIEC طرح توسعه فازهای ٢٠ و٢١ پارس جنوبی است که OIEC هم بخش خشکی و هم بخش حفاری دریایی این پروژه را عهده دار است. طرح توسعه فازهای ٢٠ و ٢١ پارس جنوبی، پروژه ای است که در سال ششم از آغاز اجرای پروژه، به مرحله بهره برداری کامل می رسد. در بخش دریا، حفاری فاز ٢١ به پایان رسیده و حفاری فاز ٢٠ نیز در حال اتمام است. عرشه سکوی فاز ٢١ نصب شده و قسمت کوچکی از خط لوله آن باقی مانده که در حال آماده شدن است، عرشه فاز ٢٠ هم تا آبان ماه ان شاءالله نصب می شود. امیدواریم تا پایان آبان ماه امسال، گاز فاز ٢١ از چاه های این فاز به پالایشگاه ارسال و ضمن شیرین سازی به شبکه سراسری گاز کشور تزریق شود. پیش بینی می شود حدود سه یا چهار ماه بعد هم گاز فاز ٢٠ به خشکی ارسال شود. در بخش خشکی کل پالایشگاه هم در ماه های گذشته حرکتی بسیار شتاب دار و منسجم داشته ایم. بخش چشمگیری از عملیات اجرائی پالایشگاه فازهای ٢٠ و ٢١ پارس جنوبی را به طور قطع تا آبان ماه به پایان می رسانیم و واحدهای گوگردسازی با دو ماه تأخیر آماده خواهند شد. علاوه بر این درحال حاضر همه واحدهای یوتیلیتی اعم از توزیع برق، تولید بخار، تولید آب های دمین، هوای فشرده در سرویس هستند و هم اکنون همه مشعل های پالایشگاه روشن است. اواخر شهریور ماه گاز ترش از فازهای ٦، ٧، ٨ دریافت شد و تزریق گاز شیرین از ردیف نخست پالایشگاهی به خط سراسری در حال انجام است. ضمن اینکه در روند اجرای این پروژه ملی، گروه اویک موفق به ثبت رکورد تازه ای در فرایند شیرین سازی گاز و تزریق آن شد. به این ترتیب که گاز ترش از فازهای ٦، ٧و ٨ وارد نخستین ردیف گازی پالایشگاه شده و در پنج روز با انجام موفقیت آمیز عملیات شیرین سازی، به خط لوله سراسری تزریق شد. پنج روز زمان طی شده برای انجام موفق این فرایند، کمترین زمان ثبت شده در پروژه های پارس جنوبی بود و به این ترتیب گروه اویک موفق شد با ثبت این رکورد، شرکت های مطرح بین المللی نظیر ENI , TOTAL را در این موضوع پشت سر بگذارد. وی درباره راهکار کاهش زمان اجرای پروژه ها می گوید: یکی از مهم ترین ارکان و شاخص های مهم پروژه داری، شاخص «مدیریت پروژه» است که ما در استراتژی OIEC ٢٠٢٠ روی آن تأکید ویژه کرده ایم و در حال بازتعریف آن هستیم تا از فضای اجرای صرف پروژه به سمت مدیریت هوشمند پروژه گام برداریم و با این تفکر قصد داریم خود را به کلاس جهانی نزدیک کنیم. به نظر می رسد مهم ترین وجه تمایز شرکت های خارجی و پیمانکاران داخلی، شاخص مدیریت پروژه باشد و شرکت های داخلی حتما باید روی این شاخص کار کنند، بالاخص در دوره جدید، بحث مدیریت پروژه از اولویت و اهمیت بیشتری برخوردار است. براین اساس، باید بپذیریم که شرکت ها در سرعت اجرای پروژه و اتمام به موقع آن ضعف دارند و باید راهبردهای کارآمدی را به کار بگیرند. اصل کار OIEC در سال ٢٠٢٠ است. شرکت OIEC در استراتژی سال ٢٠٢٠ میلادی، دقیقا همین نقطه را نشانه گیری کرده است و ما تلاش داریم که شاخص «Project Management» را در حد مقیاس جهانی ارتقا دهیم و کارفرمایان باید تدریجا درباره پروژه هایی که به OIEC واگذار می شود، خیالشان راحت تر باشد. شرکت OIEC از این پس شایستگی خودش را بر انجام کیفی پروژه ها در زمان و قیمت توافق شده متمرکز خواهد کرد که در اجرای پروژه های جدید این تفکر به اثبات خواهد رسید. محمدی درباره تأثیرات اجرای برجام بر روند اجرای پروژه ها و تأمین کالاها و تجهیزات مورد نیاز آنها، می گوید: اعمال محدودیت های بین المللی از سوی کشورهای غربی بر روند اجرای همه پروژه های کشور اثر انکارنشدنی ای داشته است. در زمینه تأمین کالاهای مورد نیاز پروژه ها به ویژه تجهیزات دوار و کنترلی در پالایشگاه و سکوهای دریایی فازهای پارس جنوبی نیز در مقاطعی با دشواری هایی روبه رو شدیم؛ برخی از کالاها از منابع مورد انتظار به دست ما نمی رسید و به جای آن از کالاهای جایگزین استفاده می کردیم. این جایگزینی، هم هزینه بیشتر و هم زمان بیشتری را بر پروژه تحمیل می کرد. موارد یادشده از تبعات تحریم بود که تأثیر آن در روند اجرای پروژه ها انکارنشدنی است. با اجرائی شدن برنامه جامع اقدام مشترک (برجام)، موفق شدیم تعدادی از کالاهای باقی مانده و تجهیزات خاص مورد نیاز طرح توسعه فازهای ٢٠ و ٢١ پارس جنوبی را از منابع اصلی اروپایی دریافت کنیم. مثلا پمپ های مخازن LPG را اخیرا از شرکت های معتبر ژاپنی و با بازکردن LC خرید کردیم. علاوه براین کمپرسورهای سردساز زیمنس فازهای ١٧ و ١٨ نیز پس از سال ها توقیف به کشور منتقل و در حال نصب هستند. درمجموع از سال گذشته و با به ثمررسیدن برجام، فضا باز شده است و ما توانسته ایم کالاهای مورد نیاز خود را از منابع معتبر اروپایی و آسیایی دریافت کنیم، اما در مواردی، بهره برداری از بخش هایی از فازهای ٢٠ و ٢١ به علت های مختلف متأثر از تحریم ها، با تأخیر روبه رو شده است. منبع: روزنامه شرق