مدیر مرکز حافظ شناسی با بیان اینکه باید برای شناخت بزرگان ادبی خود مراکز علمی و تحقیقاتی در طراز بین المللی ایجاد کنیم، گفت: از سال ها قبل ایده بنای پژوهشگاه حافظ شناسی مطرح شده بود و از اوایل آبان ماه سال گذشته، با پی گیری مرکز و همکاری برخی از مدیران استان و شهر شیراز، قطعه زمینی در کنار بنای ... مدیر مرکز حافظ شناسی با بیان اینکه باید برای شناخت بزرگان ادبی خود مراکز علمی و تحقیقاتی در طراز بین المللی ایجاد کنیم، گفت: از سال ها قبل ایده بنای پژوهشگاه حافظ شناسی مطرح شده بود و از اوایل آبان ماه سال گذشته، با پی گیری مرکز و همکاری برخی از مدیران استان و شهر شیراز، قطعه زمینی در کنار بنای چهل مقام، در محدوده طرح توسعه محور عرفان در حافظیه، به این مرکز اختصاص داده شد. به گزارش ایکنا از فارس، کاووس حسن لی، مدیر مرکز حافظ شناسی امروز، 27 بهمن در جمع خبرنگاران، در خصوص آخرین اخبار احداث پژوهشگاهی به نام حافظ در شیراز گفت: بیش از 2 دهه از فعالیت مرکز حافظ شناسی می گذرد، مرکزی که خوشبختانه در حوزه های آموزشی و پژوهشی دستاوردهای بسیار خوبی داشته است. وی با بیان اینکه تنوع و گستردگی فعالیت ها در این مرکز به گونه ای بود که نیاز به مکانی مناسب را ایجاب می کرد، گفت: مردم ما وام دار سعدی و حافظند و ما شیرازی ها که افتخار داریم همشهری این 2 شاعر و ادیب پرآوازه و البته بیش از دیگران بدهکار این بزرگان هستیم. حسن لی ادامه داد: امروز همه ما به وجود این بزرگان افتخار می کنیم. اما این افتخار کردن کافی نیست؛ باید برای شناخت بیشتر این بزرگان و معرفی شایسته آن ها به دیگران اقداماتی شایسته و درخور آن ها داشته باشیم. ایجاد مراکز علمی و تحقیقاتی در طراز بین المللی از ضرورت های مسلم فرهنگی و از وظایف اولیه ما در پیوند با این بزرگان است. این مدرس دانشگاه با بیان اینکه از سال ها قبل ایده بنای پژوهشگاه حافظ شناسی مطرح شده بود، به استقلال کامل مرکز حافظ شناسی و غیردولتی و غیر خصوصی بودن این مرکز اشاره کرد و گفت: از اوایل آبان ماه سال 1397، با پی گیری مرکز و همکاری برخی از مدیران استان و شهر شیراز، قطعه زمینی در کنار بنای چهل مقام، در محدوده طرح توسعه محور عرفان در حافظیه، به این مرکز اختصاص داده شد. وی با اشاره به حمایت های استانداران قبل و خصوصا رحیمی، استاندار کنونی و معاونان و مدیران استانداری فارس، همکاری میراث فرهنگی فارس و شهرداری و شورای شهر شیراز و سایر دستگاه های اجرایی و خدمات رسان شیراز را مناسب ارزیابی کرد و گفت: همزمان با پیگیری امور مجوزها، به دنبال طراحی بنا هم بودیم. حسن لی با اشاره به همکاری اساتید دانشکده هنر و معماری دانشگاه شیراز، محدودیت های موجود برای طراحی بنا را یادآوری و اضافه کرد: اگر اهل معرفت باشیم و این بزرگان را به درستی بشناسیم متوجه خواهیم بود که در شیراز مراکزی چون سعدی شناسی و حافظ شناسی باید از باشکوه ترین و کارآمدترین و زیباترین بناهای شهر باشند. وی با تاکید بر ضرورت دسترسی بنای مرکز حافظ شناسی به محوطه حافظیه، گفت: اگر به ماهیت فعالیت های مرکز حافظ شناسی توجه کنیم، برای بنای این مرکز باید همه محوطه حافظیه در اختیار مرکز باشد. چرا؟ چون غیر از دفتر مدیریت مجموعه حافظیه و نیروهای حفاظتی، ضروری ترین نهادی که باید در مجموعه حافظیه باشد، مرکز حافظ شناسی است. مدیر مرکز حافظ شناسی ادامه داد: وظیفه ذاتی این مرکز، معرفی حافظ و شعر او در سطوح مختلف به شمار می رود و این یک مطالبه عمومی و درخواست جدی همه فرهنگ وران و حافظ دوستان است. در نتیجه وجود مرکز حافظ شناسی که در آنجا همه اسناد، مدارک، کتاب ها، مقاله ها، نرم افزارها و همه داشته های مربوط به حافظ گردآوری و طبقه بندی شده باشد در حافظیه بر هر مکان دیگری که در آنجا هست، مقدم است. وی در عین حال گفت: به دلیل مشکلاتی که هست، فعلاً قطعه زمینی با یک محدودیت مساحتی به این مرکز واگذار شده و مرکز حافظ شناسی ناگزیر در این شرایط باید در همین زمین محدود، ساخته شود و چون این زمین همجوار بنای چهل مقام هم هست ارتفاعش نمی تواند بلندتر از بنای چهل مقام باشد. ناچار ما باید دست کم در این کار، برای سه طبقه زیرزمین و یک طبقه روی زمین برنامه ریزی کنیم و این بنا هم با همین محدودیت طراحی شده است. حسن لی در پاسخ به این پرسش که طرح برگزیده تا چه اندازه با مبانی اندیشه و درون مایه شعری حافظ پیوند دارد، گفت: ما در مرحله سفارش طرح، برای طراحان یک کتابچه (به نام نقش ماندگار) تدوین و در این کتابچه، دیدگاه خودمان را درباره حافظ، شعر حافظ، بنای موجود حافظیه و تاریخچه بنا از گذشته تا امروز بیان و مرکز حافظ شناسی را معرفی کردیم، البته نیازهای مرکز را به لحاظ موقعیت فیزیکی و محدودیت ها و شرایط هم در پیوستی بیان شد. مرکز حافظ شناسی در محوطه آرامگاه حافظ قرار گیرد مدیر مرکز حافظ شناسی در عین حال گفت: این موضوع روشن است هر بنایی که برای مرکز حافظ شناسی طراحی می شود و در محوطه آرامگاه حافظ قرار می گیرد، باید شرایطی را پذیرفته و ویژگی هایی را داشته باشد؛ اول ضوابط میراث فرهنگی را رعایت کند و مسلما هر بنایی که در کنار حافظیه ساخته می شود، باید به گونه ای طراحی شود که آرامگاه حافظ را تحت تأثیر قرار ندهد. وی ادامه داد: همچنین باید با معماری موجود بنای حافظیه سازگاری لازم را هم از نظر شکل و سازه و هم از نظر مصالح داشته باشد. دیگر آن که چنین بنایی، بی گمان باید با شعر حافظ هم، همخوانی و همسانی داشته باشد. این ها از مسلمات اولیه برای طراحی چنین بنایی است و خوشبختانه هر سه طراح هنرمند و بزرگوار همه ی این ویژگی ها را در طراحی شان در نظر داشته اند و به آن عمل کرده اند. حسن لی در خصوص برآورد اعتبار لازم و محل تامین این اعتبار نیز با تکرار این نکته که مرکز حافظ شناسی دولتی نیست و بودجه اختصاصی ندارد، گفت: ساخت چنین بنایی به نوع سازه و مصالح و شیوه اجرا بستگی دارد و هزینه های آن هم باید از راه های گوناگون تأمین شود. برای مثال خوشبختانه شهردار شیراز در جلسه ای ساخت اسکلت بنا را تقبل کردند. مدیر مرکز حافظ شناسی اضافه کرد: افراد نیکوکار و خیّر فرهنگی هم می توانند با حمایت مالی و مشارکت در ساخت و تجهیز این بنا، نام خودشان را به جاودانگی حافظ گره بزنند و ماندگار شوند. ما در خود این بنا طرح هایی را پیش بینی کرده ایم که اگر کسانی موفق به حمایت مالی باشند، نام آن ها را به شکلی ویژه در بناهای یادمان ثبت خواهیم کرد تا همواره در منظر دید بازدیدکنندگان باشد و دیگران را هم به چنین اقدامات نیکویی تشویق کند. وی با اشاره به اینکه نگارش تاریخ شفاهی ساختمان مرکز حافظ شناسی هم در دستور کار قرار دارد تا آیندگان از روند کار احداث این بنا مطلع باشند، گفت: در «کتاب بنای مرکز حافظ شناسی» به صورت روزنگار خاطرات و امور مربوط به مراحل مختلف این بنا (از درخواست ها، موافقت ها، همکاری ها، مجوزها، صورت جلسه ها و... ) همه و همه ثبت می شود تا همچون بخشی از تاریخ فرهنگی و شفاهی یک دوره از شهر شیراز به چاپ برسد و به یادگار بماند. خوشبختانه نزدیک به صد صفحه از این کتاب هم اکنون آماده شده است و هر روز به آن اضافه می شود. نظر معمار احداث پژوهشگاه حافظ شناسی جاوید قنبری، استاد معماری دانشگاه شیراز و مسئول امور طراحی بنای مرکز حافظ شناسی نیز در جمع خبرنگاران گفت: با توجه به اینکه موضوع طراحی این بنا با مرکز حافظ شناسی شکل گرفته بود، افراد متعددی بنابر علاقه و ارادت شخصی شان به حضرت حافظ و مرکز حافظ شناسی طرح هایی را ارائه کرده بودند، اما با توجه به اینکه این بنا دو وجه عملکردی و معنایی را در یک نسبت مطلوبی را باید پاسخگو باشد، تصمیم بر آن شد تا بر مبنای خرد جمعی تصمیم مناسبی در این زمینه گرفته شود. وی ادامه داد: در این مسیر پیشنهاد بنده بر این بود تا کمیته سیاست گذاری متشکل از نماینده های نهادهای متنوع، ازجمله مرکز حافظ شناسی، استانداری فارس، شهرداری شیراز (به ویژه شهرداری منطقه 3)، سازمان میراث فرهنگی، سازمان نوسازی و بهسازی شهری و دانشگاه شیراز شکل بگیرد و در آن کمیته، سیاست گذاری مناسبی صورت پذیرد، بنابراین پیشنهاد، چندین جلسه با حضور نمایندگان نهادهای نام برده شکل گرفت و در نهایت پس از گفت وگوهای فراوان در جلسات متعدد، گزینه دعوت از شش معمار مؤلف معاصر برای ارائه ی اتودهای مفهومی اولیه در اولویت و مورد وفاق اعضا قرار گرفت؛ پیرو این تصمیم، کمیته راهبری تخصصی با تعداد اعضای کمتری نیز برای پیشبرد اهداف برنامه تعیین شد. قنبری در بیان معایب و محاسن مسابقات طراحی معماری برای چنین پروژه های شاخصی، گفت: برای برگزاری مسابقات معماری روش های متنوعی وجود دارد و قوانین و ضوابط آن ها را نیز وزارت راه و شهرسازی تدوین کرده است. هر کدام از این روش ها قطعا مزایا و معایبی دارد و می تواند از زوایای متنوعی قابل نقد باشد. این استاد دانشگاه با بیان اینکه شورای سیاست گذاری این پروژه، دو روش مسابقه آزاد و محدود (یا دعوتی) را مورد بحث قرار داد، گفت: در روش مسابقه آزاد امکان شرکت در مسابقه برای همه اعضای جامعه معماران اعم از دانشجو و غیر دانشجو، معماران جوان و معماران پیشکسوت و... وجود دارد. وی اضافه کرد: از مهم ترین مزایای این روش (درخصوص طراحی بنای مرکز حافظ شناسی) این بود که یک موج فرهنگی در جامعه ی معماران و خیال پردازی در طیفی گسترده در بین معماران برای طراحی بنای مرکز حافظ شناسی را به وجود می آورد و باعث می شد که طیف وسیعی از اقشار جامعه مدت زمانی را به حافظ و مرکز حافظ شناسی بیندیشند. اما این نکته را نیز باید دقت داشت که در این روش ممکن است علی رغم دریافت تعداد بسیار زیادی طرح (که داوری آن فرایندی زمان بر و پیچیده است) معماران باتجربه و معماران مؤلف رغبتی برای ورود به موضوع نشان ندهند که این مسأله باعث می شد از عمق برخورد با موضوع کاسته شود. به همین دلیل گزینه دوم که مسابقه ی محدود یا دعوتی بود برای این طرح مناسب تر به نظر می رسید. قنبری بیان کرد: در این مورد نیز نگاه های متنوعی در برخورد با موضوع و انتخاب طراحان در شورای سیاست گذاری مطرح شد و به تشخیص و مصلحت اندیشی شورای سیاست گذاری پروژه، این برنامه به صورت رسمی به عنوان یک مسابقه در وزارت راه و شهرسازی ثبت نشد، زیرا ماهیت کار در واقع نوعی سفارش طرح به طراحان مشخص بود. وی با اشاره به روند داوری این مسابقه طراحی، گفت: توسط اعضای شورای سیاستگذاری ابتدا 6 معمار مولف انتخاب شدند و در نهایت سه نفر یعنی فرهاد احمدی، داراب دیبا و سیف الله کاظم پور به مکاتبات اینجانب در بازه زمانی مشخص شده پاسخ مثبت دادند. این استاد دانشگاه ادامه داد: درباره کمیته داوران یا کمیته ارزیابی نیز سعی کردیم، تیمی مرکب از دیدگاه های پخته و در عین حال متنوع در بعد نظری (Theory) و عملی (Practice) و همچنین با حضور حافظ شناسان شهیر معاصر شکل گیرد. بدین منظور، پس از بررسی اسامی پیشنهادی و بررسی هایی که شکل گرفت، کمیته ارزیابی و بررسی طرح ها را محمد سعید ایزدی، سید محمد بهشتی، کاووس حسن لی، سعید حمیدیان، بهاءالدین خرمشاهی، محمدمنصور فلامکی و ایرج کلانتری تشکیل دادند که ترکیبی از استادان معماری و استادان حافظ شناسی ست. قنبری در خصوص شیوه برگزاری مسابقه طراحی بنای مرکز حافظ شناسی، گفت: پس از اعلام آمادگی معماران، بسته های مربوط به طراحی بنا شامل اطلاعات فنی و کیفی ارائه و در نهایت بعد از رایزنی های انجام شده، روز 24 دی ماه برای ارائه اتود طراحی به کمیته ارزیاب مشخص شد. وی گفت: تردیدی نیست که اگر بنا مربوط به حافظ نبود، چنین سطحی از برخورد با مسئله نمی توانست شکل بگیرد! این فرایند گرچه مربوط به طراحی یک بنای نسبتا کوچک (با زیربنای کمتر از 2000مترمربع و با ارتفاع بیشینه 6متر از سطح زمین و در یک زمینی به مساحت تقریبی 650 متر مربع) بود، اما از منظر بنده و بسیاری متخصصان امر در بالاترین سطح کیفی ممکن و با حضور و گفت وگوی بزرگانی شکل گرفت که در کنار هم قرار گرفتنشان خود یک اتفاق بزرگ و مبارک در تاریخ معماری معاصر ایران بود. تنها نگاهی کوتاه به نام داوران نام دار و طراحان شاخص نشان می دهد که سطح کیفی کار در چه طرازی بوده است. انتهای پیام