کتاب «در باب تاریخ الحاد» نوشته عبدالرحمان بدوی با ترجمه معین کاظمی فر منتشر شد. نویسنده در این کتاب ضمن بررسی آرای ملحدان در تمدن اسلامی به تأثیر اندیشه های آنها بر تفکر اسلامی پرداخته است. کتاب «در باب تاریخ الحاد» نوشته عبدالرحمان بدوی با ترجمه معین کاظمی فر منتشر شد. نویسنده در این کتاب ضمن بررسی آرای ملحدان در تمدن اسلامی به تأثیر اندیشه های آنها بر تفکر اسلامی پرداخته است. به گزارش خبرنگار مهر، انتشارات نگاه معاصر به تازگی کتاب «در باب تاریخ الحاد» اثر برجسته متفکر مشهور مصری عبدالرحمان بدوی را با ترجمه ای از معین کاظمی فر (عضو هیأت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شیراز) در 253 صفحه و بهای 32 هزار تومان منتشر کرد. بدوی (درگذشته به سال 2002) یکی از مهم ترین استادان فلسفه اسلامی بود که تالیفات پرشماری از خود برجای گذاشت که از میان آنها تصحیحات و همچنین کار فکری اش بر آثار و اندیشه های فارابی و ابن سینا در سطح جهان مشهور است. از این متفکر پیشتر کتاب هایی چون «رابعه عدویه: شهید عشق الهی»، «فیلسوفان جهان اسلام: شرق و غرب»، «تاریخ اندیشه های کلامی در اسلام» و چند کتاب دیگر به فارسی ترجمه شده بودند، اما برخی از کتاب های تأثیرگذار او نیز رنگ ترجمه فارسی را به خود ندیده اند. «در باب تاریخ الحاد» نیز یکی از مهم ترین آثار بدوی است که در آن سه تن از مهم ترین ملحدان در تاریخ اسلام «ابن مقفع»، «ابن راوندی» و «زکریای رازی» و تفکر آنها بررسی شده است. معین کاظمی فر درباره این کتاب به خبرنگار مهر گفت: «در باب تاریخ الحاد» ترجمه ای است از کتاب «من تاریخ الالحاد فی الاسلام» عبدالرحمان بدوی است که حدود 70 سال از انتشارش به زبان عربی می گذرد. البته برخی از مقالات این کتاب به قلم خود بدوی نیست و او در اصل در این اثرش در مقام تألیف و ترجمه است. وی افزود: بدوی در این کتاب در مقام یک متفکر آزاداندیش به جریان های الحادی در تمدن اسلامی نگاه کرده و موضوع جذاب برای او دنبال کردن جریان های فکری در تاریخ اسلام است. به باور او جالب است که تمدن اسلامی و جهان اسلام روزگاری را پشت سر گذاشته که آرای مخالف تحمل می شدند. کاظمی فر ادامه داد: بدوی در این کتاب اشاره کرده که علیرغم باور عموم ما، ملحدان در جامعه اسلامی موجب غنای اندیشه های دینی شده اند. به عنوان مثال نظریه اعجاز قرآن در کلام اسلامی زمانی پدید آمد که شبهاتی از سوی ملحدان درباره قرآن مطرح شد. همچنین نظریه نبوت در کلام اسلامی نیز زمانی ابداع شد که ملحدانی پیدا شده و حاجت بشر به انبیا را مورد پرسش قرار دادند. در واقع واکنش متدین ها به آرا ملحدان باعث غنای اندیشه دینی. این مترجم همچنین با اشاره به این نکته که به باور بدوی اندیشه های الحادی در تمدن اسلامی موجب گفت وگوهای علمی شده بود، اضافه کرد: بدوی معتقد است که کمابیش ملحدان سهم بزرگی در پیشرفت علومی چون کلام و فلسفه و به طور کل فکر اسلامی داشته اند و هیچگاه موجب تضعیف اندیشه های دینی نشدند و این خاصیت پارادوکسیکال آزادی اندیشه در جوامع است. کاظمی فر در ادامه درباره تعریف الحاد در این کتاب نیز گفت: سه متفکر در این کتاب به عنوان سرنمون انتخاب کرده است: ابن مقفع از قرن دوم، ابن راوندی از قرن سوم و زکریای رازی از قرن چهارم هجری. به باور او الحاد در نزد این چهره ها به معنای امروزی خداناباوری نیست. بلکه همه خداباورانی استوارند و فقط منکر ادیان و نبوت هستند. به عبارتی الحاد این چهره ها در نقد به ادیان خلاصه می شود. مترجم کتاب «در باب تاریخ الحاد» همچنین جنبه های الحاد در نزد سه چهره مطرح شده در این کتاب از دیدگاه عبدالرحمان بدوی را این گونه شرح داد: بدوی با شرح نظام فکری ابن مقفع، ابن راوندی و زکریای رازی، ریشه و سمت و سوی نظریه ای الحادی آنها را مشخص می کند. او اشاره کرد که الحاد ابن مقفع جنبه های مانوی داشته و الحاد ابن راوندی واکنشی عاطفی اش به جهت طرد شدن از جامعه معتزلی بود، اما الحاد نزد زکریای رازی تحول پیدا کرده و تبدیل به دستگاه فکری مستقلی در رد ادیان می شود.