امروز سی ام شهریور زادروز فریدون مشیری شاعر پرآوازه و محبوب معاصر است که بیش از هر سروده و فعالیت دیگر به خاطر شعر " کوچه" به شهرت رسید: بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم...مشیری هر چند شاعری رمانتیک بود اما در زندگی واقعی بسیار خردگرا زیست و یک شهروند بسیار مقید و (...) پایگاه خبری تحلیلی بویرنیوز (BoyerNews.com) : امروز سی ام شهریور زادروز فریدون مشیری شاعر پرآوازه و محبوب معاصر است که بیش از هر سروده و فعالیت دیگر به خاطر شعر " کوچه" به شهرت رسید: بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم... مشیری هر چند شاعری رمانتیک بود اما در زندگی واقعی بسیار خردگرا زیست و یک شهروند بسیار مقید و وظیفه شناس شناخته می شد. او البته تنها شاعر و نویسنده نبود و سال ها به کار روزنامه نگاری نیز اشتغال داشت. در هشتاد و نهمین زادروز شاعری که زلال زندگی کرد و به زلالی تمام چشم از این جهان فروبست نگاهی به سال شمار حیات و کارنامه پربار او مناسبت دارد: 1305 خورشیدی/ تولد در تهران- خیابان عین الدوله (ایران) 1311- شروع تحصیل در دبستان ادیب- پشت مسجد سپه سالار 1313- انتقال به مشهد و سکونت در این شهر- تحصیل در دبستان همت 1319- تحصیل در دبیرستان شاهرضای مشهد 1320- بازگشت به تهران و ادامه تحصیل در دبیرستان ادیب و دارالفنون 1323- چاپ شعر" فردای ما" در روزنامه ایران ما در 18 سالگی 1324- درگذشت مادر در 39 سالگی 1325- تحصیل در آموزشگاه فنی پست و تلگراف ( بعدها دانشکده مخابرات) 1327- انتقال به اداره تلگراف تجریش با سمت تلگرافچی مورس 1328- شروع فعالیت های مطبوعاتی با کار خبرنگاری روزنامه شاهد در مجلس شورای ملی 1333- ازدواج با اقبال اخوان ( دانشجوی رشته نقاشی دانشگاه نهران) &–    ادامه فعالیت مطبوعاتی با آغاز همکاری با مجله روشنفکر &–    1334- انتشار کتاب " تشنه توفان" &–    تولد دخترش ( بهار) در آبان ماه &–    1335- انتشار کتاب " گناه دریا" &–    1338- تولد پسرش ( بابک) &–    1339- انتشار شعر کوچه ( اول اردیبهشت 1349) 1340- همکاری با مجله سخن به مدیریت دکتر پرویز ناتل خانلری 1341- عضویت ور شورای نویسندگان رادیو ایران 1344- دریافت دیپلم ادبی و راه یابی به دانشگاه تهران 1345- انتشار کتاب " یک سو نگریستن" ماجراهای ابو سعید ابوالخیر 1346- انتشار چاپ دوم کتاب " ابر" با افزوده هایی به نام " ابر و کوچه" 1347- انتشار کتاب " بهار را باور کن" 1349- انتشار کتاب یرگزیده اشعار در قطع جیبی 1350- همکاری با شورای موسیقی رادیو مدیر کلی روابط عنومی شرکت مخابرات 1352- مسافرت به اروپا- بازدید از هامبورگ و پاریس 1353- شرکت در سمینار شاهنامه فردوسی 1354- مسافرت به لندن برای دیدار از نمایشگاه هنر اسلامی 1356- انتشار کتاب " از خاموشی" ، سفر به همدان &–     سخنرانی در کشمیر برای استادان زبان فارسی در سراسر هند 1357- بازنشستگی پس از 33 سال کار اداری 1360- در سوگ پدر 1365- کتاب " مروارید مهر" 1367- کتاب " آه باران" 1371- کتاب " از دیار آشتی" 1372- انتشار کتاب " با پنج سخن سرا" 1376- کتاب " لحظه ها و احساس" 1377- انتشار مجموعه " یک آسمان پرنده" در آمریکا و سخنرانی و شعر خوانی در 23 شهر و ایالت &–    سخنرانی در فرانکفورت و برلین 1378 &– انتشار کتاب " جشن نامه" فریدون مشیری در کتاب نیاوران 1379- انتشار کتاب " تا صبح تابناک اهورایی" در بهار &–    سخنرانی  در دانشگاه شیراز در خرداد ماه &–    شرکت در مراسم روز پزشک در همدان در شهریور ماه &–    درگذشت در سوم آبان 1379 با این همه فریدون مشیری همچنان با شعر کوچه شناخته می شود: بی تو، مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم، همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم. در نهانخانه جانم، گل یاد تو، درخشید باغ صد خاطره خندید عطر صد خاطره پیچید: یادم آمد که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم ساعتی بر لب آن جوی نشستیم تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه، محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام خوشه ماه فروریخته در آب شاخه ها  دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آید، تو به من گفتی: ـ «از این عشق حذر کن! لحظه ای چند بر این آب نظر کن آب، آیینه عشق گذران است تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است باش فردا، که دلت با دگران است! تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!» با تو گفتم:   حذر از عشق!؟ &– ندانم سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم، نتوانم! روز اول، که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر، لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم . . . باز گفتم که : «تو صیادی و من آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم حذر از عشق ندانم، نتوانم!» اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب، ناله تلخی زد و بگریخت . . . اشک در چشم تو لرزید، ماه بر عشق تو خندید! یادم آید که: دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم. نگسستم، نرمیدم. رفت در ظلمت غم، آن شب و شب های دگر هم، نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم، نه کُنی دیگر از آن کوچه گذر هم . . . بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!