به نام خدا

با درود و احترام فراوان به خانواده‌ی بزرگ دانشگاه شیراز

مدت‌زمانی است که در پی شیوع بیماری همه‌گیر کرونا در کشور، روزهای سخت و سهمگینی را سپری می‌کنیم و بر کسی پوشیده نیست که در این مدت، چه خسارت‌ها و زیان‌های جبران‌ناپذیری را متحمل شده‌ایم که از آن همه‌، دشوارتر و جبران‌ناپذیرتر، هجرت ابدی هموطنان عزیزمان است.

بی‌شک در این روزها، بیش‌از هر زمان دیگری در جامعه نیازمند امید، همدلی، همبستگی، مسئولیت‌پذیری و مشارکت افراد جامعه برای مقابله با این بیماری خانمان‌سوز هستیم.

بر همه‌ی شما دانشگاهیان عزیز آشکار است که در این برهه از زمان، رسالت خانواده‌ی بزرگ نظام آموزش عالی کشور، ‌از دیگر اقشار جامعه سنگین‌تر است؛ چراکه از یک‌سو، مردمانِ جامعه، چشم امید به دستان توانمند این خانواده‌ی بزرگ، برای مهار و پیشگیری این بلای خانمان‌سوز دوخته‌اند و از دیگرسو، نیازمند حضور و نقش‌آفرینی این قشر از جامعه، برای کاهش خسارت‌های ناشی از این بیماری، چه از لحاظ مادی و چه از لحاظ معنوی هستند.  

به‌لطف و توفیق الهی، خانواده‌ی بزرگ دانشگاه شیراز، به‌عنوان عضوی از نهاد آموزش عالی کشور، از همان روزهای آغازین شیوع ویروس کرونا، از سر وظیفه و احساس مسؤولیت با استفاده از تخصص، توانمندی و امکانات خود، برای عبوری کم‌هزینه‌تر از این بحران تلاش نمود و اقدامات مؤثری در حوزه‌ی درمان، پیشگیری، حفاظت و همچنین مدیریت این بحران در ابعاد مختلف، در کارنامه‌ی خود ثبت کرد.

در پی شیوع و تداوم ویروس کرونا و ضرورت حفظ سلامت افراد، پس از تصویب ستاد ملی مبارزه با کرونا، مبنی‌بر لزوم فاصله‌‌گذاری فیزیکی، تمام فعالیت‌های دانشگاهی، به‌ویژه فعالیت‌های آموزشی در کشور، به حالت تعلیق درآمد و تمامی دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی، برای روی‌آوری به آموزش‌های الکترونیکی و به‌ حداقل‌رساندن آسیب‌های ناشی از توقف آموزش حضوری بسیج شدند. خوشبختانه این طرح، به‌رغم مشکلات اولیه، با همت، خردورزی و ایثارگری اعضای آموزش عالی کشور، به‌خوبی صورت پذیرفت و همه‌ی دانشگاه‌ها از این آزمون سربلند بیرون آمدند.

در این میان، دانشگاه بزرگ شیراز نیز، با تلاش و کوشش شبانه‌روزی و همیاری اعضای محترم هیأت علمی و کارکنان دانشگاه که همگی در این فرآیند، با درک شرایط ویژه‌ی جامعه، تدابیری خردمندانه به کار گرفتند و در برابر مشکلات و دشواری‌های این مسیر صبوری کردند؛ این آزمون را به نحو احسن، پشت سر گذاشت.

 باشد که این دستاورد، مورد توجه ویژه‌ی مسؤولان اجرایی کشور و در رأس آن دولت محترم قرار گیرد و دانشگاه‌ها بتوانند در آینده، از این سرمایه‌ی مادی و معنوی، به‌عنوان تکمیل‌کننده‌ی آموزش حضوری استفاده کند.

اما دانشگاهیان عزیز دانشگاه شیراز، تنها به رسالت علمی و پژوهشی خود بسنده نکرده و از همان ابتدای امر، طرح جمع‌آوری کمک‌های دانشگاهیان نیز، باعنوان «بارش مهربانی» را رقم زدند و کمک‌های نقدی و غیرنقدی خود را برای همیاری و حمایت مردم بی‌بضاعت و متضرر کشور تقدیم کردند؛ بدین‌ترتیب در کنار همه‌ی صحنه‌های تلخ و دلخراش این روزها، جلوه‌هایی زیبا و مثال‌زدنی از همدلی و هم‌اندیشی را به نمایش گذاشتند که به‌یقین، این توفیق، موهبتی بزرگ از جانب خداوند است که مشمول اجر اخروی خواهد بود. 

‌بی‌شک حفظ جایگاه رفیع دانشگاه شیراز، به‌عنوان سرمایه‌ی ملی مادی و معنوی جنوب کشور، جز با احساس مسؤولیت و درک شرایط حساس امروزی کشور، از سوی اعضای هیأت علمی خدوم، آگاه و دلسوز و کارکنان زحمتکش و دانشجویان کوشا امکان‌پذیر نخواهد بود.

اینجانب، متواضعانه از یکایک اعضای خانواده‌ی بزرگ و فرزانه‌ی دانشگاه شیراز که در این روزهای دشوار، به هر شکلی برای عبوری آسان‌تر از این بحران مشارکت داشته‌اند، کمال تشکر و تقدیر دارم و از خداوند متعال می‌خواهم که پاداش خدمتگزاری و نیکوکاری همه‌ی عزیزان را دفع بلای خانمان‌سوز و همه‌گیر کرونا قرار دهد.

ان‌شاالله این روزهای تلخ، هرچه زودتر سپری شود و شاهد روزهای خوش و توأم با بهروزی و موفقیت برای همه‌ی هموطنان عزیزمان باشیم.

رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند                              چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند

حمید نادگران

رئیس دانشگاه شیراز