شیراز- ایرنا- استاد دانشگاه و مدرس موسیقی گفت: بررسی تطبیقی ابیات مختلف غزلیات حافظ و موسیقی امروز ایران، بیانگر ظرفیت شایان توجه واژه های شعر حافظ، از نظر بافت آوایی با موسیقی است. شیراز- ایرنا- استاد دانشگاه و مدرس موسیقی گفت: بررسی تطبیقی ابیات مختلف غزلیات حافظ و موسیقی امروز ایران، بیانگر ظرفیت شایان توجه واژه های شعر حافظ، از نظر بافت آوایی با موسیقی است. مسیح افقه ، در نشست حافظانه مرکز حافظ شناسی و کرسی پژوهشی حافظ، با عنوان "تحلیل خویشاوندی حافظ با موسیقی" از ظرفیت موسیقایی شعر حافظ برای ساختن تصنیف سخن گفت و از رهگذر این مطلب، یکی از دلیل های جاودانگی شعر حافظ را کاوید. وی در این نشست که دوشنبه برگزار شد بیان داشت: رویکرد بسیاری از حافظ پژوهان بر گرایش حافظ به موسیقی تاکید می کند و بسیاری از مطالعات گذشته در زمینه ارتباط حافظ با موسیقی، براساس بررسی اوزان عروضی، شناسایی تناوب هجاها و استفاده از واژگانی اشاره کرده اند که احتمالا در میان نوارندگان یا موسیقی دانان هم عصر حافظ مرسوم بوده است. وی با بیان اینکه نمی توان به طور قطع و به یقین اظهار کرد که جاگذاری واژگان مرتبط با موسیقی در شعر حافظ، بنیان فنی از دیدگاه موسیقایی دارد، علت این ادعا را نامشخص بودن مختصات موسیقی عصر حافظ، از نظر فنی دانست. استاد دانشگاه شیراز افزود: برای توصیف علمی موسیقی، مؤلفه های متعددی را باید تعریف کرد؛ اما دلایل کافی برای اثبات وجود موسیقی آوازی مانند آنچه در ردیف دستگاهی کنونی ایران وجود دارد، در دست نیست. افقه ادامه داد: درحقیقت نمی توان استیلای موسیقی آوازی را همانند آنچه امروز استفاده می شود، قطعی دانست. این مدرس موسیقی اظهار کرد: استفاده از واژه هایی مانند "می"، "یار"، "که" به عنوان مثال هایی از واژگان یک بخشی و واژه هایی مانند "جهان"، "نسیم"، "بیا" که واژگان دوبخشی هستند، در غزلیات حافظ زیاد شنیده می شود. این مثال ها نشان دهنده آن است که واژه های اشاره شده و مانند آن ها با هرنوع از عناصر زمانی موسیقایی، قابلیت تلفیق دارند. وی افزود: باتوجه به اینکه موسیقی ایران از زمان حافظ (قرن هشتم) تا کنون در حال تغییرات و دگردیسی های بسیاری بوده است، بیان این فرض که در طی این زمان، شعر حافظ در موسیقی دوره های مختلف تاریخی ایران استفاده می شده است چندان دور از ذهن نیست و در حقیقت موسیقی ایران همانند مقوله ای با خصلت کاملاً سیال گونه رفتار کرده است. این استاد دانشگاه با بیان اینکه استفاده حافظ از واژه های یک بخشی و دوبخشی، امکان تلفیق شعر و موسیقی را به میزان چشمگیری افزایش داده است گفت: این استفاده از واژگان با هرگونه تغییر ساختاری در موسیقی کلاسیک ایران قابلیت تلفیق دارد. افقه با تاکید بر اینکه به کارگیری واژه های یادشده و مانند آن، به ذوق موسیقایی سراینده اشاره می کند، بیان داشت: احتمالا حافظ، خود، غزلیاتش را می خوانده یا به خوانندگان زمانش می سپرده و پس از تلفیق، تصحیح نیز انجام می داده است و این رویکرد برخی موسیقی دانان ایران نیز هست. برچسب ها - موسیقی سنتی ایرانی - حافظ - شعر - دیوان حافظ - ادبیات - موسیقی